w starym domu

[Korela Korela]

chwile wstydliwie przemykają
pod szafę tam gdzie stare buty
liżą moje stopy przymilne
gotowe odejść bez słowa

beznamiętnie stukają kołatki
uparcie wygryzając dziury
w czasie wybijają rytm linii
papilarnych na powierzchni mebla

czasem coś skrzypnie
i znowu spokój
tyka zegar pachną kurzem
poduszki i ja

*kołatek uparty - żuczek, który zjada drewno (nie kornik!), wydaje dźwięki podobne do nakręcania zegarka

[allena]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"poduszki i ja" nieudany zapis może "pachniemy kurzem ja i moje poduszki"?
To tylko propozycja no i może zamiast"przemykają" zwyczajnie"umykają"
wiersz ma taki fajny lekki klimat:) A.

[Bogdan Zdanowicz]

Jak najbardziej udane zakończenie: poduszki i ja!
(ja i moje poduszki - za długie i zmienia sens - sorry, bez urazy komentatorskiej ;)
Gorzej jest w 1 zwr.
"chwile wstydliwie przemykają
pod szafę tam gdzie stare buty
liżą moje stopy przymilne
gotowe odejść bez słowa"
- czyli stopy peelki są pod szafą?
konstrukcja: tam gdzie - po co "tam"?
"stopy przymilne"?
"gotowe odejść" - wyjść spod szafy czy opuścić peela?
Pomyślałbym nad tą strofką - bo reszta wiersza ładnie opisuje sytuację.
b

[Korela Korela]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

hmmm .... komentarz mi się podoba, bo w sumie o to chodziło :) żeby nie było wiadomo, czy to chwile są przymilne, czy też stopy, a może buty chcą wrócić do łask?
NIe nie, stopy pod szafą to jakiś horror. A może?

albo:
chwile przymilne liżą moje stopy
przemykają w niepamięć
jak kurzowe koty
buty leżą pod szafą
gotowe odejść bez słowa

Pomyślę o tym jeszcze :)