Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

"Ratunku! Ratunku!
Na pomoc ginącej miłości!
Nim zamrze w niej puls pocałunków
i tętno ustanie zazdrości!”
J. Przybora

startujemy z drugą edycją konkursu na wiersz o miłości – na poważnie. Wyznajemy lub opisujemy naszą miłość do … ukochanej osoby, używając słów takich jak: kocham miłość …..itp. w ilościach niezbędnych. Nie tworzymy kiczu, i pilnujemy, aby nie przekroczyć granicy dobrego smaku. Oczywiście wiersze z uśmiechem wskazane.
Mam nadzieję, że mistrz Jeremi Przybora duchowo będzie nam towarzyszył.
Proponuję jeszcze raz przeczytać reguły konkursu gdyż one się zmieniają:


Reguły konkursu:

1. Udział w konkursie mogą brać tylko zarejestrowani użytkownicy poezja org.
2. Wklejać można tylko w tym wątku maksymalnie dwa wiersze pod zarejestrowanym nikiem. Ponieważ konkurs trwa miesiąc jeśli napiszecie nowy wiersz o miłości i uznacie, że jest lepszy to można zamienić – wykasować poprzedni i wstawić nowy. Jury ocenia tylko dwa wiersze. Proszę nie pisać tutaj komentarzy.
3. Każdy może swój wiersz jeszcze raz wkleić wyżej jako oddzielny post w dziale, w którym uzna za stosowne i tam można komentować dowoli.
4. Jury w składzie:
Luthien_Alcarin
Olesia Apropos
Espena Sway
Messalin Nagietka
Bogdan Zdanowicz
Jacek Suchowicz
oceniać będzie wiersze nie mając względu na autora, a pracę zaczyna po zamknięciu konkursu czyli 7 kwietnia 2007. Termin podania wyników zostanie ustalony po zamknięciu konkursu.
5. Nagrodę za najlepszy utwór stanowi 100 zł.
6. Konkurs rozpoczynamy natychmiast a kończymy 6 kwietnia 2007 roku o godzinie 24.
7, Po zakończeniu konkursu zwycięzca poproszony będzie o przesłanie swoich danych osobowych na adres [email protected] celem wysłania nagrody.

Uwaga: Wszystkie wiersze wklejamy w dziale: Bez limitu - Konkursy w wątku wiersze o miłości

Życzę wszystkim powodzenia i pozdrawiam Jacek
Wspaniałej zabawy!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




A to ciekawy wywód Marlett, ja wieże
że ona jednak istnieje.
pozdrawiam Waldemar

Waldku,wiara -ok.
Każda miłość jest piękna i potrzebna człowiekowi. Każda wymaga poświęceń i wyrzeczeń, a kiedy już przynosi szczęście, radość to niesie ze sobą ból i cierpienia. Przykłady w literaturze: „Tristan i Izolda”, „Cierpienia młodego Wertera” , „Lalka”.
pozdrawiam.
Opublikowano
na dobre i na złe czyli na zawsze mam cię

Nie oglądam się na innych, kopię w cztery konwenanse.
Kocham ciebie za twe wizje życiowego makabr danse.

Niebo tęczą osłonięte, w dzbanie miłość już się kwasi.
Słonom deszczem okraszona, jeszczem jedna jest w zapasie.

Odleciała pierwsza ja-z-dam, druga w balon się przymierza
co skromnością było tamtej,to ta będzie bardziej grzeszna

Błogosławię te odloty, zanim znikną bezpowrotnie.
Póki człowiek jest do pary, buty jego nie samotne.

2.

nie zbuduję arki nad potokiem


szczęśliwi, którzy mają dobre wspomnienia- Ewa Glińska

żywiołowość deszczu wyrastała poza nas
wypełniając powietrze oczekiwaniem
teraz przymierze potem obiecana radość

nad lasem niebo leniwie toczyło
tysiące beczek z winem po brzegi
wartko płynęły strugi

taplałam się w podwiązkach pełna
niespodzianek miałam dużo dla ciebie na udach
w mokrej sukience to pestka

zerwałeś mnie wiśnią z dojrzałej ciszy
całowaliśmy się na mokro pod niebem
mimo wszystko łozówka odleci w lipcu
Opublikowano

1.Czuję Twój dotyk, jesteś blisko
Zapach w powietrzu, spojrzenie tak szczere
W sercu moim płonie ognisko
Chwil spędzonych z Tobą tak wiele
Kolejne momenty zapisane w pamięci
Kolejne sekundy razem spędzone
Na milośc skazani w uczucie zaklęci
Na zawsze razem, tylko we dwoje




Gdyby zatrzymac czas, upic się spojrzeniem
Dotknac gwiazd, spac pod gołym niebem
Wszystko złaczyc w jednośc, cieszyc się chwilą
Życ miłością, nie wnikac co było
Śnic na jawie, pływac w przestrzeni
Karmic sie myśla że nic tego nie zmieni
Zaśpiewac jak drzewa gdy wieje wiatr
Wierzyc ,że to prawda, nie żaden żart
Byc zawsze razem, cieszyc się sobą
Isc juz bez końca ta samą drogą

Opublikowano

Nienawidzę koloru Twych oczu,
Nienawidzę tego jak się uśmiechasz.
Nienawidzę dźwięku Twojego głosu,
Tego jak na mnie czekasz..

Nienawidzę Twoich włosów,
Twoich sznurowadeł w butach,
Dźwięku Twoich kroków,
Śladów Twoich ust na moich ustach.

Nienawidzę kiedy nie piszesz,
Kiedy na mnie nie patrzysz,
Kiedy do mnie nie mówisz,
Kiedy nie dzwonisz.

Nienawidzę Twoich słów,
Nienawidzę całego Ciebie.
Nienawidzę, gdy mnie nie tulisz,
Nienawidzę, gdy nie czuję Cię obok siebie.

Ale tak naprawdę najbardziej nienawidzę tego,
że Cię kocham. .

Opublikowano

Miłości niezbadana,
co Boga tajemnicę kryjesz!
Ty co rozsiewasz zamęt w sercach ludzkich,
pokrywając rumieńcem szyje.

Nieokiełznana wybranko kochankow,
ktorych zgubnie prowadzisz na śmierć,
tych wspolnych porankow,
bijących jednym rytmem serc.

Nie mamy Ci za złe,
że spontanicznym tonem,
porywasz dusze i serce,
rozum chowając pod ogonem.

Nie patrząc na prawa,
ślubując miłość wieczną,
patrzysz jak oni idą,
w rozumu stronę sprzeczną.

Opublikowano

Mój pierwszy raz na stronce X). Oto wierszyk:

miłość jest nieuleczalną chorobą
przy niej kłopoty są z wątrobą
brzuch napada plaga motyli
głowa pusta jest w tej chwili

nogi są z waty
a ręce z karimaty

oddech wstrzymuje
serce mocniej pracuje

wtem chory gada jak nakręcony
lub milczy milczeniem natchniony

miłość jest jedną z Bożych plag
każdego dopadnie miłosny rak



I jak?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Widziałem jak dajesz mu pieniądze  a ledwie wczoraj  gdy ja chciałem od Ciebie pożyczyć,  zbyłeś mnie tym,  że nie masz tyle  by jeszcze pożyczać innym. I ja bynajmniej nie potrzebowałem na wódkę a po drugie oddałbym Ci te drobne już dziś a on, zerknął przez ramię na kloszarda, który ściskał pięciodolarówkę,  tak mocno niczym  kochanego syna albo wyśnioną kochankę, będzie miał u Ciebie wieczny dług w piekle. Dziękuję, że traktujesz żuli spod sklepu, lepiej niż starych przyjaciół.     Wykonał ruch jak gdyby chciał, obrócić się i ruszyć do bezdomnego, wyrwać mu banknot  i wsadzić go sobie do kieszeni kurtki. W tym czasie  pozostawiony sam sobie kloszard,  skierował swe posuwiste,  niepewne kroki do sklepu. Mi w tym czasie udało się  ukierunkować rozmowę znów  na poprzednie, przyjemniejsze tory. Gdy wróciliśmy do dialogu  o dzisiejszej próbie naszego zespołu i zaczęliśmy omawiać koszta  związane z wynajęciem sali koncertowej, bezdomny opuścił sklep. Teraz w jego dłoni  zamiast dolara z Lincolnem, spoczywała niewielka butelka  najtańszej whisky.     Widać byłem finalnym darczyńcą tego dnia. Jego oczy śmiały się wręcz  do rubinowego płynu w środku. Alkohol widział w nim kogoś więcej  niż istotę z marginesu. Nie widział w nim ofiary  ani rzuconego w  otchłań choroby uzależnionego. Był naczyniem,  które skupiało w sobie procenty. Mistrzem powolnych,  wymierzonych dokładnie łyków. Lekarzem swej duszy. Szamanem inicjacji. Wyzwolonym z  systemu praw społecznych bytem. Był plamą na honorze krajobrazu, lub plamą honoru  pośród upadku ideałów społecznych.     Usiadł z butelką na niskim murku i pociągnął z niej solidny łyk. Dlaczego mu się tak przyglądasz? Liczyłeś na to że kupi sobie burgera i colę? Nie znasz go?  Zapytałem wybijając go lekko z rytmu. Że co? Czy z nim kiedyś gadałem? Nigdy w życiu. Raz, kilka lat temu  podszedł do mnie  i poprosił o drobne.  Kazałem mu spadać i grzebać w śmietniku. Czekaj, czekaj … a niby dlaczego  miałbym go znać? Gość jest legendą. Jeszcze żywą. Mój rozmówca zrobił wielkie, zdumione oczy. Legendą? Pijaków?  Pobił jakiś miejscowy rekord promili i przeżył? Czy obudził się w kostnicy  i kazał się zawieźć z powrotem na imprezę?     Pamiętasz sezon Sfinksów w dziewięćdziesiątym trzecim? Zbiłem go z tropu zupełnie. Wybacz ale jak przez mgłę, ironizował, miałem wtedy dwa lata i Ty zresztą też. A co to ma z nim wspólnego? Bo ten oto gość,  zapewnił nam wtedy  wicemistrzostwo stanu. Jedyne jak dotąd w historii. Do niego również należy  nie pobity rekord przebiegniętych jardów i celnych podań w historii klubu. Oto przed Tobą  James Crighton we własnej osobie.     Mój kolega nie dał się nabrać, choć była to czysta prawda. Pieprzysz! Crighton zarobił miliony  przez lata gry. Mam gdzieś jego platynową kartę w domu. Mój ojciec miał piłkę  podpisaną przez niego na jakimś festynie. Zrobił sobie z nim zdjęcie. Stało na kominku w zaszczytnym miejscu. Bliżej jego oczu niż własna rodzina. Crighton był bogiem. Kasyna, fury, kobiety, modelki, apartamenty. Kasa lała się jak szampan. Fakt, chyba miał tutaj kiedyś dom. Przepisał na syna, wtrąciłem,  tylko on mu został. Cały czas próbuję go wyciągnąć z ulicy  ale stary zawsze wraca pod sklep. A kasa? Nie da się przepić milionów. Ostatni majątek, który miał przepisał na syna. On nie nosi nazwiska ojca lecz matki. Jednej z setek kochanek Crightona. A kasa poszła w butelki, koks i ruletkę.     Normalnie historia na film, ironizował dalej, ktoś może kiedyś mu pomoże  na pewno nie ja. A ja tak. Pamiętam każdą noc i zimę  spędzoną na ulicy. Rękawice bez palców  nad rozpalonymi koksownikami. Napady na pustostany  jakiś miejscowych gówniarzy. Pożary i bójki. Godziny na komisariatach. Chociaż tam było ciepło. Jeden z policjantów  zawsze poratował świeżą kawą  a czasami wczorajszym donutem. Pamiętam odór wyziewów  z kratek ściekowych. Spało się na nich w plątaninie starych szmat i kocy, wyciągniętych ze śmietnika. Błagało się o resztki z restauracji albo drobne. Przeszukiwało budki telefoniczne  i kosze na przystankach. Cały dobytek mogłem zmieścić w marketowym wózku na kółkach. I broniłem go jak niepodległości. Pisałem dziesięć lat  z poziomu bruku i o bruku. Tragedie i dramaty o ludziach duchach. O swoim utraconym człowieczeństwie. Nie znałeś mnie wtedy i postąpiłbyś ze mną  tak jak dziś z Crightonem.     A ja mam wobec niego i innych dług. I spłacam go w tych kilku dolarach. Nie piszę o tym co ludzie chcieliby czytać a o tym czego nie chcą widzieć i czego nie chcą być świadkami. A ja nie boję się już żyć. Nie boję potknąć się i zderzyć z brukiem. Bo wiem, że na Crightona  i innych mogę liczyć. A ludzie niech dalej żyją sobie  na swoim biegunie. Chyba nie słyszał ostatnich zdań. Podszedł szybko do Crightona. Dał mu kilka banknotów z portfela. Uścisnął dłoń. Wyjął marker z torby na ramię a były gracz umieścił na niej swój autograf. Tak powinno czcić się legendy.          
    • @Berenika97 ... wrócić do siebie ...   pierwszy krok zrobiła  kota polubiła    on ją wyprowadzi  do parku na słońce  i psotami podsunie  myśli kwitnące    jak on  była kiedyś śmiała    więcej życia  już więcej  nie będzie się bała  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @Berenika97 Smutny obrazek kobiety, która dała zbyt dużo siebie. Ładny wiersz. Pozdrawiam Cię

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Berenika97 dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...