jak mam żyć

[Dreamer]

jak mam żyć
gdy codzienności każdy kęs
zbyt gorzko smakuje
i nawet usta miodem wypełnione
nie zabijają smutku goryczy
nie w ustach lecz w sercu uwięzionego kamienia
zbyt ciężkiego by go podnieść
wyrzucić za siebie jak grosz na szczęście
i jak lustro rozbić pamięć
zbyt kruchego i niepewnego
by odważył się sprzeciwiać Bogu
i krwi dalej płynąć zabronił
wyzwalając zmysły uwięzione
w pułapce wspomnień bez wyjścia

jak mam żyć
gdy świat zatrzymał dla mnie
każde jutro i pojutrze
w wczoraj i przedwczoraj każąc szukać sensu
a przeszłość już dawno się skończyła
i nie przyniesie już więcej na skrzydłach anioła
co oczy rozświetla minuta po minucie
kilogram szczęścia mi dając na zawsze
w kieszeniach aż nadmiar upchanych po brzegi
miłością rozrywającą szwy
a w nich sama samotność
tuli się co dzień do skóry
i nie potrafi ogrzać milionów myśli
bo sama na chłód dziś jest skazana

jak mam żyć
gdy w głuszy i pustości nocy
nie ty lecz ciemność ze mną śpi
i gdy się zbudzę nie oddech lecz ciszę słyszę
która zbyt głośno krzycząc spać nie pozwala
i mówi do mnie czasem nawet twoim głosem
że odchodzisz coraz dalej
i za chwilę już na metr nawet nie poczuję
jak pięknie pachnie twoja skóra
twój głos zbyt odległy już do mnie nie dotrze
nawet z daleka choć jeden dźwięk dając
stawiając mnie bliżej źródła
już resztki wody życie zabrać mi chce
myśląc że na pustyni łzami się gasi pragnienie