Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nie mały piernikowy ani z dużym płotem
ciepło mu dają niebieskie oczy
spoiwo krzyża klei z sobą dłonie
gdy jedna w drugiej
a ramię przy ramieniu jak mury nieobce
graniczą z burzą kiedy nadzieją
się na sprzeczkę i rosną po deszczu
do tęczy szacunku

D.O.M.
Dobro Okraszone Miłością

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pierwszy wers może być, cała reszta się posypała.
Co to jest "spoiwo krzyża"? Dłonie można skleić ze sobą a nie z sobą. Wg mojej skromnej osoby ten wierszyk to raczej sklejka przypadkowych myśli.
Wersyfikacja na nie. Ostatni wers mnie powalił. Sorki, ale nie tym razem. Pozdrawiam.
Opublikowano

Bartoszu, mam pytanie: czym jest dla Ciebie rodzina i prawdziwy dom?
być może źle ujęłam, a może po prostu nie trafiłam do Ciebie, nie wiem.
już odpowiadam: spoiwo krzyża klei z sobą dłonie gdy jedna w drugiej, czyli kiedy dłonie kochających się ludzi splatają się ze sobą najbardziej wtedy, gdy dostają jakiś krzyż. jako katoliczka mam prawo wierzyć, że każdy z nas dostaje własne krzyże-trudności, problemy, a więc właśnie krzyż jest najlepszym spoiwem małżeństwa (inni mówią, że kłopoty cementują małżeństwo).
dłonie klei Z sobą tylko ze względu na rytm -czy to aż taki wielki błąd?
nie znam się na dobrej i złej wersyfikacji, jestem początkująca.

ale dzięki, na przyszłość postaram się poprawić:)
i dziękuję wszystkim za wgląd i ślad po sobie:)
pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Witaj  - lubię takie wiersze - czyta się je z przyjemnością -                                                                                                         Pzdr.                                                     
    • Witaj - ci co piszą wiersze mają serca które rozumieją co to jest poezja - udany wiersz -                                                                                                                                                       Pzdr.
    • Witaj - tylko pochwalić mi wypada -                                                                     Pzdr.
    • Ta rzeka szumi już tysiąc lat Nad jej brzegiem Spotykają się wszyscy wędrowcy. Wszyscy żyją jej życiem, Śledzą jej toń. Ona wciąż prze naprzód niewzruszona prośbami. Nikt nie wie skąd się wzięła, czy jest wieczna. Czekają aż przeminie. Codziennie palą ogniska grzeją przemarznięte ręce. Codziennie spoglądają na drugi brzeg na którym jest ciągle lato. Tak czekają już tysiąc lat. Mogiły tych co nie dożyli porastają trawą. Wielu próbowało odejść, ale wrócili wszyscy. Kto raz ją ujrzał nie potrafi zapomnieć. Czasami gdy z przeciwnego brzegu powieje wiatr, przyniesie woń ambry, słoneczną poświatę. Kiedy czarowne dźwięki rozbudzą ciszę podnoszą się zarośnięte twarze. W obłąkanych oczach pojawia się uśmiech. Ci co zapomnieli znów pamiętają po co tu przyszli. Co wieczór niebo osnuwa się dymem ciszę zakłóca pieśń ,skarga. Jak wilk do księżyca żali się człowiek. Nad ranem snują się po brzegu. Kopią mogiły tym co odeszli nocą. Spoglądają na tych co właśnie nadchodzą aby przekroczyć rzekę. Nie odradzają ,nie mogą. Nie chcą zostać tu sami. Próbowali zbudować most. Czekaja na pomoc z tamtego brzegu, Czekają na śmierć.  
    • Witaj - Jeśli miłość ma ostatnie słowo – pozwól, Boże, utkać z niej nowe jutro. - piękna prośba - wiersz też na tak -                                                                                                            Pzdr.słonecznie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...