Niedomknięcie

[Magda Rosa]

twarz w oknie na dnie
szklanki wieczne zamieszanie
cukru coraz mniej. gdy uciekam
odgłosem obcasa od twoich słów
dokąd ciemność przed i po. dzwonię

prawie jak na alarm
to tylko kolejny między szczytami. upadek
wartością względną głębszy
im wyraźniejszym sukcesem poprzedzony. wczoraj

byłam tak daleko wróciłam
jeszcze dalej. stwarzam świat
co rano rozbijając go o ziemię. myśli
to tylko pocięte sznurki rwą się
próby związania. słowa
wciąż puste dźwięki oddzielone przecinkami
oddechu.nadal brakuje
kropki by zamknęła zdanie.

[zak stanisława]

ciekawie kombinujesz z tymi przerzutniami...pamiętam go z warsztatu (chyba) dokonałaś wielu zmian na lepsze ale...byłam, wróciłam, stwarzam - tych -am , za dużo blisko siebie- tak myślę...
poza tym podoba misie,
pozdr/ ES

[Magda Rosa]

Tak, tak, jeszcze z warsztatu, dawno dosyć, ja też pamietam :-) I za wszelka pomoc dziękuję! a nad uwagą jeszcze pomyślę, może uda się cos jeszcze zmienić.

Pozdrawiam cieplutko:-)

[Gość]

Skormnie i z lekką nieśmiałością stwierdzam, że podoba mi się jak piszesz.
U mnie duży "+".
Pozdrawiam.

[justyna ja]

bardzo. lubię.

[Magda Rosa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cieszę się bardzo.dziekuję:-)

M'ironio za duży plus naprawdę "duże" dzięki, miło, że zostawiłaś swój komentarz, bo zawsze na nie czekam i z każdego się cieszę, ale nieśmiałość chyba na drugi raz możesz zostawić w kieszeni:-)

Pozdrawiam cieplutko
MR