Postanowienie

[Gość]

nieznośnie głośno koło mnie tykaniem uderza. wyraźnie daje odczuć, że ucieka
przebiega obok, zostawiając stojącą w miejscu
Samą, z wielkimi planami tylko w zamyśle, marzeniami spisanymi

moje kroki zbyt małe by szły
kręgi zataczam w to samo miejsce, bez przyczyny

bezsilność krzykiem utyka mi w gardle
chcę się pięściami okładać i kopać do nieprzytomności. Za karę,
kolejne niepowodzenie. Za to że nie wychodzi

Łzami spływa całe nastawienie, silna wola.
mogłabym spełniać, ściśle trzymać się, wykańczać,
ciągłym napięciem i stresem, lecz
kroczkami małymi kółko zatoczę, by wrócić,
gdzie klęcząc płakałam

[Rafał_Leniar]

Według mnie tematyka nie jest wyszukana. Ale nawet najbardziej banalny temat można przyzwoicie ubrać w słowa. Analizując ten wiersz myślę, że w miarę zgrabnie ujęłaś swój 'upadek', choć nie ma w nim nic zaskakującego. Wiersz powinien posiadać C O Ś, co sprawia, że chce się do niego wracać. Tutaj czegoś takiego nie ma. Ale jakiś potencjał masz. Pisz dalej. Pozdrawiam.

[Gość]

:)
Dziękuję za wskazówki i brak definitywnego potępienia.

[Cmentarny Motyl]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeżeli ,,wyszukasz " dla mnie coś ,wyszukanego"......a nie oczekuję koła bardziej okrągłego...Nie myl upadku z postanowieniem,a znajdziesz to COŚ...

[Cmentarny Motyl]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cenię cierpliwość....a Ty ją masz......i na pewno poznasz kiedyś...,,przyczyny".Podoba mi się.Dziękuję.

[Gość]

Mam nadzieję... To ja dziekuję:*