Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Johny

M._Krzywak
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/54319-johny/

Rekomendowane odpowiedzi

Stefan_Rewiński

Stefan_Rewiński

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Jeszcze są jedne "pory" jako jakiś pierwiastek chemiczny, ale już nie mialem siły pisac piątej strofy.
Dzięki za odwiedziny.

PS - kiedyś na wiosne trzeba będzie namówic oponentów na te kilkanaście litrów wódki i wypic np. nad Wisłą :)
Nie jestem oponentem; podtrzymuję moje uwagi z warsztatu, ale się piszę nad Wisłę, pozdrawiam, Stefan
M._Krzywak

M._Krzywak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


pory - pierwiastek chemiczny?
;>

No nie, to jakieś otwarte kanaliki gdzieś tam nazywane tak w naukowej dziedzinie "chemia", a chemia to mi się z jednym kojarzy, bom tępol w tej dziedzinie. Za to w wierszole są "pory" z dzidziny anatomii :)
Lena Achmatowicz

Lena Achmatowicz

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


pory - pierwiastek chemiczny?
;>

No nie, to jakieś otwarte kanaliki gdzieś tam nazywane tak w naukowej dziedzinie "chemia", a chemia to mi się z jednym kojarzy, bom tępol w tej dziedzinie. Za to w wierszole są "pory" z dzidziny anatomii :)
czepiam się bo w tej dziedzinie mam zboczenie.
w chemii oczywiście, nie anatomii:)

;)
M._Krzywak

M._Krzywak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



No nie, to jakieś otwarte kanaliki gdzieś tam nazywane tak w naukowej dziedzinie "chemia", a chemia to mi się z jednym kojarzy, bom tępol w tej dziedzinie. Za to w wierszole są "pory" z dzidziny anatomii :)
czepiam się bo w tej dziedzinie mam zboczenie.
w chemii oczywiście, nie anatomii:)

;)

No chemia to czcigodny dział, jednak ja się gubie w nim, gubie...
:)
Pan_Fei

Pan_Fei

Opublikowano
Opublikowano

czytało się,
błyskotliwie, z werwą, z jajem- czego chcieć więcej?
Można by oczywiście podszlifować go tu i ówdzie, żeby było bardziej skocznie, ale to drobnostka, bo wiersz, mimo arytmii jest dziarski,
a to wystarcza w zupełności

Serdecznie

Grzegorz

M._Krzywak

M._Krzywak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Panie Fei - miło takiego gościa gościc w swych progach, polecam się na przyszłośc.

Marlett - dzięki Tobie nabrał dziarskości, jakby nie było :)

Alicjo - ja moge zaśpiewac - nie ma problemu :)

Dzięki za odwiedziny i pozdrawiam.

  • 2 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/54319-johny/
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...