Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

byłam u eurydyki

Ela Adamiec
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ela Adamiec

Ela Adamiec

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

eurydyka nie zapięła sukienki na ostatni guzik
nie rozczesała włosów tłumacząc że to artystyczny nieład
jej dłonie są mapą rzek nienaturalnie ożywioną
właściwie nic już tu nie pasuje
ani to że diabeł ubiera się u prady
leży kusząc literami i krzykiem mody
ni nietknięte trufle i owoce

kurwa żeby trafił mi się otello
nie nie żeby zabił z zazdrości
ale z jakiegokolwiek powodu
boże wokół mnie sami orfeusze
głusi ślepi nie rozumiejący słowa – wynocha

jest zmęczona zamkniętymi barami
i brakiem spacerów z psem

jezu jakie to były spacery w jedną stronę ja prowadziłam
a z powrotem on szkoda nie nauczyłam go śpiewać
cholera a pamiętasz numer z corhydronem?
wtłoczyli w ampułki jakieś świństwo
śmieszne pomogli astmatykom i alergikom
a tu nikt w niczym nie chce się pomylić
wiesz nic mnie nie obchodzi gdzie i jak kto się ubiera
opowiedz mi lepiej jak to robi diabeł że
pije i nie umiera

zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
Opublikowano

k... żeby trafił mi się otello
nie nie żeby zabił z zazdrości
ale z jakiegokolwiek powodu
boże wokół mnie sami orfeusze
głusi ślepi nie rozumiejący słowa – wynocha
*
rozbawiłaś mnie, ale pomimo uśmiechu, mam zadumę między brwiami....znaczy dopięłąś swego, z pozdrowieniami ES

M._Krzywak

M._Krzywak

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


To samo miałam rzec; Podoba się całość.:)))
Pozdrawiam serdecznie. EK

Aczkolwiek dział zaawansowany ogólnie jest w dziale początkujących - zatem i tak wiersz jest wśród najlepszych. Paradoks?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...