Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Anioły nie w Niebie - na Ziemi Anioły
a wobec Anioła, tyś pusty i goły.

Anioł mnie nie - a ja Aniołka Miłuję,
ogromne Uczucie do Niego kieruję.

Ten Anioł na Ziemi jest Cudem Wszechświata,
przez mego Aniołka ta Ziemia bogata.

Jest Miłość Anielska - świat pięknym się staje,
lecz brak tej Miłości świat dzieli na kraje.

Mój świat jest wspaniały - ja Kocham Anioła
a Miłości mojej śmierć wstrzymać nie zdoła.

(3.01.2007)

Opublikowano

" słodki wierszyk i chyba taki miał być w zamierzeniu słodziutki" - Alicja Nawaryńksa

..ja nie piszę dla Was - ale dziękuję za wyrażanie waszych własnych poglądów. macie rację - on nie jest dla ludzi dorosłych (i nie miał być)...

Pozdrawiam!

Opublikowano

No.. no.. no...

ja zrozumiałem komentarz doskonale.. i nie tak, jak myślisz, że ja go zrozumiałem.

(wiem, że mowa o wierszyku...)

Dorosły człowiek to taki, który umie ocenić i zrozumieć wszystko... nie tylko to, co mu się podoba.

Ja sam nie przepadam za muzyką Techno... no ale nie mówię, że jest to jakieś świństwo... bo to tylko moje własne zdanie... a tak prawdę mówiąc... to człowieku! - Nie jesteś kimś, by znać się na muzyce... więc staram się nie oceniać.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @viola arvensis   Czytam ten wiersz jak dziennik modlitwy kogoś, kto nauczył się szukać Boga nie w nadzwyczajności, ale w zwyczajności chwili. I właśnie dlatego trafia głębiej niż niejeden teologiczny traktat. Przepiękny tekst!
    • @Simon Tracy   Czytam jak reportaż z wypadku, a pod koniec okazuje się, że dostaję coś zupełnie innego. I ten ostatni wers narratora - zimny, spokojny, straszny. Świetny tekst! 
    • Kolejny utwór z cyklu "Echo":     Na dno duszy, wędrówka w grób W dole bez skargi zadrzemał Mimo starań, tysięcy prób W echa śnie oniemiał   Szpalerem trupów osaczony W życiu w śmierć przeminął W dwa światy duch skręcony Sen ze snem i jawą zawinął   Nie miłość, nie złość zniweczyła Nie ona winna, nie on Nie on, nie ona wszystko zniszczyła Lecz w śnie niepokoju ton   Nie gniew, a skradziona róża Umarłą duszę zachmurza   Z wdziękiem – gorzka zdrada   Sam ze sobą w grobie gada
    • Błękit pociemniał. Anioły pękate siały planety huczące w krąg w deszcze i grady zdrobnione. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.   A ludzie tworzyli z ziemi, morza i chmur jakby do nieba schody, jak spęczniałe troską ciała gór na płask rozmiażdżone w groby.   I mówili: to nic, że w śmierć ubrany dziś ten świt, powietrze. Nam jeszcze słońce dusi sny i wiatr się jeszcze o nas trze.   Anioły - w żałobne płomyki świec ucichły, jak ciepło drżących rąk i jak para łez ciepłych milkły. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.  
    • @Jacek273   Świetnie oddajesz dysocjację -  to poczucie bycia kukłą we własnym życiu. Pytania w cudzysłowach działają jak chór w greckiej tragedii -  obserwują, ale nie pomagają.  Szczególnie poruszający wers -"sztuczny człowiek, z zewnątrz - sztuczny dramat".   Pierwszy etap - wyrzucić telewizję! 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...