Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Podlaskie dróżki (wiosna)

I.K.

Przez I.K.
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

I.K.

I.K.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Na krętej dróżce wiosną gderliwie
kałuże marszczą swe szare czoła.
Obok na mniszku przysiada pszczoła,
żółtym nektarem lśni migotliwie.

Zapachem ziemi wiatr zachwycony
zawiewa żwawo włosy targając,
piasek spod butów w rowy zwiewając
z wierzby przegania kraczące wrony.

Prężą się dumnie źdźbła oziminy
trawa zielenią poraża oczy,
fiołki zapachem w nosie łaskoczą
chyląc swe główki w kępie olszyny.

Dróżka prowadzi w pola pragnące
zasiewu zboża by rodzić plony.
Wyszły już pługi za nimi wrony
czarną gromadą podskakujące.

Sady pokryły się białym kwiatem
pszczoły zapachem krążą zwabione
prostując skrzydła, uszczęśliwione,
że jeszcze piękniej będzie tu latem.

Tali Maciej

Tali Maciej

Opublikowano
Opublikowano

ładnie tak impresjonistycznie malowniczo

ale to tylko opis przyrody i

i właśnie jak ktoś lubi klimat natury to mu się spodoba
jak ktoś woli pogłówkować nad wierszem to nie ma tu czego szukać

jako, że matka natura mi bliska podobało się

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • bronmus45
      ??!

      Przez bronmus45 · Opublikowano

      ~~ Zapadam w siebie pośród gasnących ognisk zachwytu nad światem mojego istnienia Coraz gęstsza ciemność otaczająca zrozumienie dla poczynań innych Czy to początki obłędu Czy może świat u progu jego granicy? ... ~~
    • Peter
      Refleksja

      Przez Peter · Opublikowano

      Znów bzy pachnące przeszlych wspomnień braty Gdyś w życia fale odważnie wstępował Wonią swą dawne przypomną ci laty Jeszcze nieświadom co los ci zgotował   Niemal herosem byłeś. równy bogom Pewien swych pragnień i pełen zapału I wiary że ku twoim progom Zmierza ambrozja świata areału   Lecz przyszła życia codziennoci proza Wzloty upadki i straty i złości Gdyś poczuł co to żal i co groza I smak gorących upoinych miłości   I chodź czasami refleksja cię dręczy Żeś coś przegapił w pysze i utracił Ktoś tam wie lepie i cię w tym wyręczy Czyś godnie duszę swoją ubogacił
    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 98. Lustro

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      98. Lustro (narrator: Agrianin)   1.   Człowiek długo wierzy, że jego kolej nadejdzie później.   2.   W Hindukuszu śnieg świecił jak oczy zapomnianego boga.   3.   Zabierał wzrok bez gniewu i bez pośpiechu.   4.   Kto ślepnie, czasem widzi więcej — tak mówią starcy.   5.   Wczoraj mróz, dziś pustynia — świat nie lubi słabych.   6.   Słońce biło tak, że skóra schodziła jak stara opaska.   7.   Każdy człowiek nosi w sobie granicę. Rzadko chce ją poznać.   8.   Ja ją widziałem — góry i pustynia zrobiły nam lustro.   cdn.
    • Annie
      W ciszy

      Przez Annie · Opublikowano

      @Konrad Koper dzięki :)
    • Leszek Piotr Laskowski
      Umyć ręce.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Umyć ręce”   Zastanawiam się  patrząc na ręce swoje. Od niedawna patrzę,  może z lat dwadzieścia. Pamięcią błądzę  po czasach minionych. Młodość ledwie pamiętam i jej różne przejścia.   I nie dziwię się nazbyt, — chyba nawet wcale, że ucieka, gubi się  pamięć tamtej epoki. Przykrości pamiętałbym zapewne doskonale, gdybym oceniał tylko jej uroki.   A byłem pewny,  że starość to nie dla mnie,  że porannych bólów  nigdy nie dożyję,  że młodości brawura  obmyśli to za mnie  i że od starości  swoje ręce umyję.   Lecz dłoni nie da się  od życia odłączyć.  Każda zmarszczka — świadectwem,  każda blizna coś kryje.  Nie można rąk umyć  od czasu przeszłego —  tylko im się przyglądać, póki serce twe bije.   Leszek Piotr Laskowski

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...