Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Na tak - wziął się zakochał i pewnie to bieganie,
to taki jest rytuał na owcy omotanie?
Ja myślę, że bandyta,
za chwilę owcę schwyta,
by na noc mieć panienkę, a rano fest śniadanie.

Opublikowano

A być może jest z układów
i biegając bez ubrania
reklamuje partię dziadów
która tyle już starania
wkłada właśnie w czoła pocie
aby teraz wśród owieczek
zlikwidować bezrobocie.

Opublikowano

Owca choćby bezrobotna
nigdy w miejscu nie ustoi
zawsze ją tam jakiś pasterz
kiedy dojrzy to wydoi.

A gdy wyssie to co trzeba
też jej samej nie zostawi
i z innymi wyssanymi
wnet do skupu ją odstawi.

Tam następni już zadbają
by się czuła niczym gwiazda
a gdy z sierści ją oskubią
to się zacznie ostra jazda.

I tak los jej przesądzony
bo tak w gwiazdach zapisane
i dlatego nie chcę owcą
ja tam wolę być baranem.

Opublikowano

Mnie tam wszystko jedno,
bo samopas latam,
W stadzie trza się słuchać,
a nie cierpię bata.

Więc niech zwą, jak chcą
- czarną owcą, baranem...
lecz mojego beretu
nie wypchają sianem.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo się stwarzają od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
    • @.KOBIETA.     dziękuję wszystkim

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      tak …spokój wewnętrzny bez czynników zewnętrznych ! Buziaczki
    • @Migrena Zatrzymał mnie ten fragment „wypluwa siebie do zlewu” i „inwentaryzacja w lustrze” one zostały we mnie najdłużej   reszta płynęła już bardzo gęsto jakby coraz więcej i więcej i w którymś momencie zgubiłam oddech przy czytaniu   Dobrej nocy :)  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...