Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ty i dąb - Nie! Dąb i Ty !

Atena_Ceipil
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Atena_Ceipil

Atena_Ceipil

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Wczoraj czekałam na Ciebie
Siedziałam
Patrzyłam
Słuchałam

Zielona ławka
Wynurzone z mroku drzewo
Martwa cisza

Wstałam
Ono nie drgnęło
Nie powiedziało ani słowa

Czy spało już? Czy nie żyło?
Zamyśliłam się,
Aż zapomniałam, że czekam na Ciebie
Stałeś się mniej...stałeś się nieważny

Jutro też tam pójdę
Już nie będę na nic czekała
Zamyślę się...

Bez oczekiwań - usłyszałam
Drzewo szeptało
Tylko ja ...
Tylko, że Ty ...
Może kiedyś zrozumiesz o co chodziło...?!

Ewa Marek

Ewa Marek

Opublikowano
Opublikowano

Spodobał mi się Pani wiersz, tylko razi mnie użycie słów „czy nie żyło?” może mogła by Pani użyć słów, które by upewniały czytelnika, że to drzewo jest niezwykłe, że kryje się w nim jakaś magia. Jeżeli chodzi o czas to pisze Pani wczoraj, jutro, usłyszałam, może „dzisiaj też tu przyszłam” i wtedy usłyszałam będzie się lepiej komponowało z całością. Oczywiście to wszystko tylko moje subiektywne odczucia po pierwszym przeczytaniu i może niezbyt trafne, jednak mam nadzieję, że nie weźmie mi Pani za złe tych uwag. Serdecznie pozdrawiam.

Mirosław_Serocki

Mirosław_Serocki

Opublikowano
Opublikowano

Nie powiem, że to jest bardzo dobry wiersz. Nie powiem też, że jest tragiczny. Po prostu niczym szczególnym się nie wyróżnia.
Pozbyłbym się w nim jednej rzeczy, a mianowicie "martwej ciszy". I za dużo tych czynności Pani wymienia, szczególnie w pierwszej strofi. Nie można tego jakoś rozbić, rozrzucić? Może coś usunąć?
Pozdr.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...