Faustyna Gabriela

[slawomir_zeromski]

woda skrzy się na twym ciele
delikatnie przesuwa się po nim
twa miłość istnieje
siłą nas osłoni
idziemy ku ogrodom
owoców pełnych
soków barwnych
łoże nasze z zieleni
kolorami się mieni
byśmy w nim stale
rozkoszami się nasycali
słodyczą obdarzali
przyjemnościami się radowali
smutku już nie będzie
miłość jest wszędzie
w jej pięknie płyniesz
z dobroci słyniesz
zanurzamy się w szczęściu
w doskonałym miejscu
by dobrem się cieszyć
by dobrem się dzielić

[M._Krzywak]

woda iskrzy się na twym ciele - może bardziej "skrzy"?
delikatnie przesuwa się po nim - woda bardzie "spływa" i wyciąc tego "nim", zaimek ma pan już na górze
twa miłość istnieje - kolejny zaimek, po co?
siłą nas osłoni - czwarty zaimek - miłośc istnieje, miłośc nas osłoni - to szablon

i dalej tak samo... Szkoda czasu.
Panie Slawomirze - jak chce pan tworzyc dalej to albo porzucic poetykę pełną wzniosłości, powtórzeń i będącą po prostu laniem wody i odcedzic ją na rzecz faktycznie dobrych wierszy, albo wreszcie się panu znudzi i tyle z tego będzie.

Pozdrawiam.

[Marlett]

''soków barwnych''- przepraszam ,ale skojarzyło się z zakupami w hipermarkecie.
PozdrawiaM.

[slawomir_zeromski]

Marlett masz rację powinno być skrzy się

[kazelot]

wiersz nadaje sie na terapie dla anonimowych(lub mniej anonimowych) seksoholików - od razu sie odechciewa :)