Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Kołysze mi w duszy jakby?-święci moje zło skropili
dla snu Anioła boskie skrzydła,żem został i objęty.
Raj otoczył a ranę bolące zdrojem uleczył w balsamy
jabłkiem pokuszenia moje ciało-w czyste obmył myśli.

Wyciszonym ustom w usty-zamkniętymi w słowy słodycz karmi
wirujące pioruny zamilkły z fali z burzy w te rwące żywioły.
Grają dźwięczne z westchnień oddechy harmonii z natury.
kołyszące dwa łabędzie w nuty-nie w wyrazić obrazu chwili.

Bóg by nam przyklasnął!-I zastępy Anielskie miody dla nieba
w te ogrody było nam zabłądzić-choćby ścieżkę krętą zgubić.
Niechaj uniesienie rwie z lotu strzały-dwa serca dla Amora.

Nad wszelką potęgę i z mocy spływała z kaskad słodyczą karać
upojony uczuciem zapomniałem!-Wszelkie wnętrzu burze i diabła.
Anioł spłynął w duszę ciału z rozkoszy,jak mi było!-Temu zasnąć.

Opublikowano

Ja jestem tutaj od nie dawna. Twoje wiersze są jakieś dziwne, ale jednocześnie intrygujące. Chciałabym je lepiej zrozumieć. Czy możesz mi trochę pomóc zrozumiec Twój ostatni wiersz?
Pomyliałm się i umieściłam ten wpis pod innym Twoim wierszem, a chodzi mi o ten wiersz.

U.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Aha! Tylko, że to jakos nie wynika z tekstu wiersza, to jej grzeszne ciało. A jeśli jak piszesz "grzesznej z ciała", to dlaczego Ty jej wybaczasz, czyżbyś nie uczestniczył w tym grzechu, a jesli nie uczestniczyłeś, to jakie masz moralne prawo do wybaczania? Czy ona w ogóle jest winna przed Tobą? Może to ona sama powinna (jesli zechce) wybaczyć sobie i prosić o przebaczenie Boga nie Ciebie?

U.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Aha, ale to pisz przy wierszach gdzie czytelnik powinien szukac klucza bo przecież trudno wymagać od niego, aby czytał wszystkie Twoje wiersze za każdym razem jak chce zrozumiec jeden, albo publikuj je jako całość.
Mam jeszcze jedną prosbe, czy możesz w odpowiedziach pisać zgodnie z zasadami polskiej gramatyki i składni, bedziesz wtedy bardziej komunikatywny.
Twój styl pisania wierszy jest bardzo mało czytelny dla mnie, smiem twierdzic, że dla innych (poza oczywiście Toba samym) także.

U.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Adam Michnik wieszczem jest??? Zgadzam się z Tobą reinkarnacjo-kogo-tam-chcesz, że ważne w pisaniu jest i serce i głowa, ale równie ważna jest komunikatywność przekazu, czyli to co chcesz przekazać czytelnikowi. Z twoich wierszy mało można zrozumieć, nawet przy bardzo pozytywnym stosunku do Twojej twórczości. Osobiście jako czytelniczka Twoich wierszy, która chce zrozumieć co autor miał na mysli i w sercu, czuję się lekceważona przez Ciebie, gdy nie dbasz o jasność, precyzje przekazu. To tak jakbyś mówił do samego siebie, a inni mało Cię interesują. A przecież pewnie zależy Tobie na kontakcie z czytelnikami, bo w innym razie nie umieszczałbyś swoich wierszy na forum.

U.
Opublikowano

A tak przy okazji mam pytanie ogóle?
===================================
Napisane zostały,tu moje dwa wiersze
których nie ma w moich ulubionych.
"ku ich pamięci"-ich osoby-zadedykowane
wymieniem z tytułu "Krzyk rozpaczy"-M.Grechucie.
drugi "Śmierć kamieniem"-J.Fickowskiemu
te wiersze się rozpłyneły w mgle z duchami.
Niech mi ktoś?-je znajdzie,po tej waszej!-awarii stony?
=====================================

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Napisałem dwa wiersze, których nie mogę teraz odnaleźć. Te dwa wiersze to: "Krzyk rozpaczy" - dedykowany M.Grechucie oraz "Śmierć kamieniem" - dedykowany J.Fickowskiemu. Osoby administrujące forum proszę o ich odszukanie.

Spróbuj w ten sposób wyrażać swoje myśli, to nie jest takie trudne, na pewno Cię na to stać.

U.
Opublikowano

Myślę, że one, te wiersze, się już nie znajdą, bo autory je schrupały. Z apelem do autorów by trzeba, najlepiej na forum dyskusyjnym - może się zlitują i prześlą na priva.
Wszystkiego naj z Nowym Rokiem

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...