Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Do zobaczenia w raju

PAWEŁ ANDRZEJEWSKI
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

PAWEŁ ANDRZEJEWSKI

PAWEŁ ANDRZEJEWSKI

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zobacz to tylko są światła na drodze
Mój sen złożony z elementów świata
Nie biegnę ku nim wierny twej przestrodze
Choć gra wyobraźni z nadzieją się splata

Może na drugim końcu wielkiej tęczy
Wszystko wygląda zupełnie inaczej
Lecz twoje słowa ciągle mam w pamięci
I zawsze będę szedł przetartym szlakiem

Ty pierwszy badasz wielkie tajemnice
Pierwszy przekraczasz dumnie rajskie bramy
A ja tutaj wierzę w twoją obietnicę
Że kiedyś w tym raju jeszcze się spotkamy

A kiedy przybędę wreszcie w tamte strony
To wyskoczymy znowu na kielicha
I pogadamy o latach zielonych
Tylko po cichutku, aby Bóg nie słyszał

Beenie M

Beenie M

Opublikowano
Opublikowano

Ja też lubię rymowane i też mi się podoba (najbardziej ostatnia zwrotka), chociaż w paru miejscach z rytmu leciutko się wybija. W większości wersów jest średniówka 5/6, a bywają takie, że jest 6/5 i 6/6.

Pozdrawiam serdecznie

Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


tej nadziei niech jest jak najwięcej...

(...)"I pogadamy o latach zielonych"
ale tak po cichu, żeby Bóg nie słyszał ... tak sobie zapisałam ostatni wers

... lubię rymowane wiersze, może dlatego ten przypadł mi do gustu.
Pomyślnego Nowego Roku Paweł... :)
  • 7 miesięcy temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • hehehehe
      Ada, do liceum!

      Przez hehehehe · Opublikowano

      No, geju, Wanesa bada basen. A wuj Egon?
    • Mitylene
      Kołysanka dla dwojga

      Przez Mitylene · Opublikowano

      Noc nie doczekała zbawienia gwiazd utonęły w purpurze pocałunku oddech osiadł na krawędzi spojrzeń z delikatnością wyszeptanych łez a latarnie z gracją spacerowały alejami prowadząc nas bezpiecznie do domu i czarując zapachem bzu.   Autor fotografii: Mirela Lewandowska

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Leszek Piotr Laskowski
      Gortatów dom wakacji. - 3

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Gortatów dom wakacji” – 3 Z cegielni bandycko szedłem, jak w horror-filmie, z karabinem na plecach i Micholem przy mnie. Na wysypisko śmieci, gdzie szczurów tysiące – było ich tam tak dużo, jak kwiatów na łące. Uciekały stadnie, w śmieciach się chowając, a ja, terminator, na ślepo w nie strzelając. Z rozważaniem dziecka, że zła nie uczyniałem, poparcie dorosłych za dobre uważałem. Pamiętam sikorkę piękną z czubka topoli – jednym pociągnięciem... Do dzisiaj mnie to boli. Krzykliwej, wielkiej wrony też już nie zapomnę, pięć śmiertelnych śrutów – wyrzuty wiekopomne. Inaczej świat ludzie jeszcze wtedy widzieli, bo w tym świecie niewiele jeszcze rozumieli. Gdzieś świtało mi w głowie, że może źle robię, lecz mądrością dorosłych tłumaczyłem to sobie. Nieopodal śmietniska stawy piękne były, wykopane przez cegielnię dla glinianej bryły. Duże, głębokie, na bieżąco wybierane, po latach, w następstwie, śmietniskiem zapełniane. Ale przez te lata, gdy na śmieci czekały, przepiękną naturą wokół się otaczały. Z drzewami na brzegach tworzyły się azyle – mieszkały tam zwierzęta, ptaki i motyle. I kwitło tam życie, jak na brzegu, tak w wodzie. Dla dziecka – to bajeczne wakacje w przyrodzie. Latem tam zbierałem maślaki i czerwonki, i kozaki wzdłuż brzózek zakwieconej łąki. Pamiętam moje pierwsze próby wędkowania – zostawiony samemu do tego zadania. Usadowiony w deszczu nad brzegiem glinianki, z bambusową wędką oglądałem kijanki. Wujek Tadek poszedł, miał coś do załatwienia. Sam siedząc patrzyłem w spławika poruszenia. I nagle coś wzięło, i się coś zahaczyło, i jakoś w tataraku żyłką się zaczepiło! Ja, mały nieborak, a glinianka głęboka. Żeby wyjąć mą rybkę, chciałem zrobić kroka. Po kolana już w wodzie – poślizgiem jadę w dół! Szczęściem nagle poczułem, że ktoś łapie mnie wpół. Wujek właśnie nadszedł, wędkarzyka pochwycił. Po pas zamoczony, chrzest wędkarski zaliczył. Takie to było moje pierwsze wędkowanie i pierwsze, w ryzyku, mojej rybki złapanie. Tak to dzień ten pamiętam sześćdziesiąt lat później, widziany okiem dziecka, pamięci dziś już luźnej. Odległe wspomnienia z pewnością też szwankują, może coś dodają, a może coś ujmują? — cdn. Leszek Piotr Laskowski
    • Waldemar_Talar_Talar
      Wstyd mi za wiatr i za ojca

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      @APM - @Leszek Piotr Laskowski - @Poet Ka - @Leo Krzyszczyk-Podlaś - @Benjamin Artur - dziękuję -
    • MIROSŁAW C.
      wieśniobrazy (2)

      Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano

      ten ukrainiec jeździ tym impostem jak pojebany ...   zaistniało w przestrzeni językowej i zagnieździło się  w centrum sielskiego wszechświata panią Haliną    wydarzenia błahe i nad błahe szarej codzienności w zaplątanych momentach życia o magicznych nieznanych kształtach i smakach   o których można usłyszeć  w pieśni piżmaków na brzegach niewielkiej rzeki tam gdzie wszystkie kręgi miłości bluszczem wiecznie zielonym  tulą do siebie wierzby płaczące   cokolwiek by się nie działo chcę tutaj pozostać  na zawsze      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...