Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

[ po przeczytaniu spalić ]

Thomasowi Pynchonowi

Jasny blask na południowo-wschodnim horyzoncie
Gdzieś nad Holandią, może nad Hagą
Na błękitnym niebie jasna linia kondensacyjnej smugi
Znak, że Archanioł Michał (?) dobył swój miecz
model A-4 – dzieło germańskich mistyków

Rakieta wchodzi na właściwą trajektorię
i niknie gdzieś w chmurach, tworząc złowrogi łuk )
niepokojąco podobny do krótkiej linii życia
na mojej drżącej dłoni, która teraz w bezwarunkowym odruchu
spoczęła na kaburze pistoletu.

Jessica z Terytorialnej Służby Pomocniczej
(numer legitymacji 00000000000000007)
w błogiej nieświadomości kontynuuje swoje (be)zbożne dzieło,
wykonując ruchy z hydrauliczną niemal regularnością
Lada moment będę szczytował!

Tymczasem rakieta kulminuje
na szczycie trajektorii i zaczyna opadać
prosto w nieodgadniony punkt G molocha
Ciągnie za sobą upiorne wycie jak ogon komety

(to ponura muzyka trąb jerychońskich dobiega ze Wschodu)

Koło Fortuny zaczyna zwalniać
Strzałka trzepocze na
wielobarwnych losach
Krupier o apokaliptycznym
uśmieszku przestępuje z nogi
na nogę

Babilon zastygł w grzechu

?!

Bęc! A jednak ktoś inny
uczuł kosmiczne ukłucie
Teraz już wiem, że św. Jan
to stary nudziarz i zrzęda
(Jessica spokojnie się ubiera)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Whisper of loves rain    Wiersz maluje przytulną koegzystencję w mansardzie, wśród dachów lubelskich kamienic pokrytych puszystym śniegiem.   Miało to specyficzny koloryt- przypominający emigrację w Paryżu albo stan wojenny.   Pełne uroku miejsce, poświęcenie sztuce, a przede wszystkim młodość i miłość unieważniały fakt trudnego życia (na stole tylko herbata i chleb). Dla peela były to najlepsze chwile.   Ostatnia część tekstu jest konstatacją, że wszystko można utracić, poza "chwilą" bliskości. Nawet jeśli nie ma już człowieka z którym dzieliło się ten wspólny świat.   Końcowe stwierdzenie, stanowi piękną puentę. Zostało napisane na przekór bezlitosnej rzeczywistości...
    • @Mel666 W tym wszystkim zastanawia jedno. Czemu tak się dzieje? Czemu jeden zginie od ugryzienia mrówki, a drugi żyje sto lat. No i ta bezsensowność, która aż krzyczy w Twoim wierszu. Może to po to, by komuś było łatwiej, albo by zrobić miejsce drugiej mrówce. Nie wiem. Ale to pytanie pewno zostaje na długo w człowieku. Pozdrawiam. 
    • Dzięki. Pozdrawiam. 
    • @Poet Ka Och ...

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @andrew Rwany sposób przechodzenia od myśli do myśli imituje chaos, którego doświadcza człowiek w codziennym życiu.   Wiersz jest próbą, a raczej wezwaniem do stworzenia sobie własnego świata i ostrzeżeniem przed tłumem.   Dwa ostatnie, krótkie wersy, niczym zaklęcia, dookreślają, że „swój mały świat” to „swój kawałek podłogi” i „azyl”.   Myśl oraz wezwanie są kierowane do bliskiej osoby (nie w całym utworze- ponieważ pojawia się forma "z nią", jest to element tej rwanej struktury), ale także do wszystkich ludzi – a właściwie do każdego z osobna.   Moim zdaniem ten urywany sposób pisania oraz powtórzenie myśli stanowią największą siłę utworu, nadając mu indywidualny rys.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...