Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wokoło księgi rozłożone
ledwie otwarte na pierwszych stronicach
te co od końca dzieli moment
spleciona w wątkach nieskończona lista

przewraca kartki podmuch niecierpliwy
nieraz zaczyta na dłużej w historii
pasjonującej i zwykłej o niczym
niektórym stawia papierowy pomnik

pożółkłe ślady w proch się rozsypują
a na ich miejsce piękne nowe
pną się szaleńczo prąc ku górnym półkom
z oczu wyziera tępy obłęd

Opublikowano

No tak - historia weryfikuje poczynania - ale czy aby każdy dążył do bycia na szczycie i wymazywania sobą poprzedników? Ludzie raczej kroczą w przyszłość, czasem zatrzymują się na teraźniejszości, ale kto dziś odwraca się za siebie? To Twoje obserwacje, jeżeli dobrze odczytuję, więc nie narzucam swoich.

Co do wiersza - nie jest zły. Nawet dobry - dodałbym jeszcze dwie strofy po dwa wersy (słowem - przerobiłybym go na sonet ; ) ) ale to Twój wiersz. Podoba mi się "papierowy pomnik" - nie jakiś oryginał, ale swojskie. Co do ostatniego wersu - Rozumiem przesłanie, ale coś mi się tam "nie widzi". "Tępy obłęd" - tak "Z oczu wyziera" - raczej nie. Polecam DELIKATNY remoncik - i wyjdzie niezłe cacko.

Ogólnie: tak.

Pozdrawiam - EL

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Jak na sonet po dodaniu następnych to byłoby stanowczo za dużo wersów, a tak mniej żartobliwie, to trudno byłoby wysnuc część refleksyjną, gdyż tu obrazy same w sobie rodzą refleksje.
Co do wyzierania zobacz choćby w słowniku rozliczność znaczeń tego słowa i może kontekst narzuci się sam.
Swojsko się czuję w MOICH odrapanych ścianach, aż żal cokolwiek zmieniać aby nie zepsuć nastroju. Pozdrawiam Leszek :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



To raczej czytelnik musi znaleźć wyjście z labiryntu, a zapewniam, że ono istnieje i to patrząc na interpretacje nie jedno. Pozdrawiam noworocznie Leszek. :)
Opublikowano

Ciekawy wiersz. Rzeczywiście wielu znaczeń można się tu dopatrzyć.
"Tępy obłęd" jest przerażający. Mnie się on kojarzy z coraz szybszym tempem życia - a więc i umierania - z coraz bardziej obłędnym wyścigiem szczurów, czyli biegiem do nikąd, po nic, po "papierowe pomniki" i nic nie warte zaszczyty, z wyścigiem do śmierci.
Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka   No i niepojęty jest ten ranek, ale nie w cukierence, tylko przed ekranem.  Jak impresjionizm!   Serwujesz tu niezłe „wiązki” znaczeń. Zastanawiam się tylko, czy ta przezroczysta kelnerka to brak oporu w obwodzie, czy może po prostu izolator? Czytając, poczułam się jak między latte a espresso - niby łagodnie, a jednak z mocnym kopem refleksji.   A poważnie:  Podmiot liryczny ucieka w obserwację fizyki - światła na brudnej szybie. Wydaje się, że jest tu bezradność wobec "drugiego człowieka" - kelnerki, która staje się elementem scenografii. A poza tym - to jakby zapis napięcia między europejskim mitem "sweet life" a techniczną konkretnością współczesności.   ps. Tym razem nie czytałam wcześniejszych komentarzy.   
    • @Poet Ka   coś na ten temat wiem  jak pracowałem w urzędzie miasta wysyłano na szkolenia z zakresu ochrony środowiska. nie mogłem narzekać: miejsca wspaniałe    pamiętam swoje staże szkolenia choć miejsca piękne dudniła proza na temat ścieków mówiąc oględnie jak w środowisku zagospodarować :))) 
    • @Migrena    najbardziej wybrzmiewa to, co niewypowiedziane   nie wiem, czy moje wiersze są aż tak cukierkowe   jest wiele gorzkich    nie wiem, jak mam pisać, żeby nie oburzyć uprzejmością :)   ale wciąż rozpatruję to w kategoriach docisku, którego ja jako: poetka, podmiot liryczny, bohater, kobieta, człowiek!...nie potrzebuję    sprostuję: rozmowa tak, ale bez docisku   twórczość Twoją...czytam... skoro się zastanawiam nad kategoriami estetycznymi i sytuacją graniczną w tekście - plus dla Ciebie     
    • @Migrena Intensywność tego opisu zrobiła na mnie wrażenie. Nie uciekasz się do zastępczych subtelności, nie tworzysz naiwnych hologramów, lecz analizujesz prawdę, z wyczuciem smaku, jednakże i umiejętnością wykreowania obrazów dalekich przecież od obsceny. To erotyka nieokiełznana i gorąca, lecz umiejscowiona w perspektywie kosmicznej, a nie tylko cielesnej.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Zapamiętam.   Oddajesz tu istotę miłości fizycznej, w której znikają granice lęku.   Akt seksualny jako droga do wyjścia z izolacji i pełnej integracji wszystkich aspektów osobowości, poprzez bezgranicznie ufne połączenie z drugim człowiekiem.   Również do zapamiętania.     Aspekt gnostyczny. Seks prowadzi do obopólnego poznania, wtajemniczenia. Energia fizyczna przekształca się w duchową, a przekroczenie granic materii daje wgląd w istotę bytu. Owe olśnienie już zostaje na zawsze, bo nie da się wrócić do stanu pierwotnej nieświadomości. Żywioł morza, nie tylko świadka, ale współuczestnika wydarzeń (efekt osiągnięty poprzez konsekwentne nawiązania do jego dynamiki) idealnie podkreśla przekaz poetycki. To nie proste tło, lecz chór w tragedii antycznej (podobna funkcja w przestrzeni wiersza).   AH  
    • @Natuskaa bardzo dobry   oj ten wieżowiec męczy od wczoraj jest podpatrzony życiowy temat każdy go wznosi dojrzewa oraz dostrzega więcej świat wokół zmienia :))
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...