Kroniki mroku 4

[Nuria Igła]

Anthony głośno wyraził swoje poglądy, na temat tkwienia bezczynnie na komisariacie. Sekretarka zachichotała, kilku policjantów odburknęło coś podobnego, do „jeśli ci się nie podoba, możesz oglądać świat przez kraty”.
-Za chwilę Boże Narodzenie!- zawołał oburzony. –Muszę kupić dziewczynie jakiś seksowny fatałaszek! –policjant, który właśnie przechodził obok odparł, że na zakupy był cały miesiąc.
-A widziałeś ceny przed miesiącem?- odgryzł się Anthony, przechodząc na „ty”. –Nie mam miliona! Czekałem do końca, aż wszystko stanieje o połowę. A tu proszę… Przedstawiciele prawa proszą mnie o natychmiastową wizytę! Hej, przesłucha mnie ktoś wreszcie?! Moje zeznania mogą okazać się decydujące!
Kolejny policjant, zgarbiony nad toną papierów, odpowiedział, żeby Anthony wreszcie przymknął dziób.
-O co tak właściwie chodzi?- zapytał uprzejmie zarumienionej sekretarki, która wydała mu się najbardziej odpowiednim źródłem informacji. Dziewczyna zatrzepotała zalotnie rzęsami.
-To pan nie wie?- zdziwiła się.
-Oświeć mnie, słoneczko…
Musiał odczekać dłuższą chwilę, bo sekretarka dostała ataku głupawego chichotu.
-Chodzi o panią Geiman.- oświadczyła, patrząc na niego gorąco. –To pańska żona?
Anthony uśmiechnął się nieszczęśliwie. Puścił perskie oko do dziewczyny i wyszczerzył się w najbardziej uwodzicielskim uśmiechu, jaki znał.
-Siostra.
Dziewczyna stała się pięknie czerwona.
-Ale… Pan się nazywa Weis…
Miał już gotową odpowiedź, gdy jeden z policjantów zaprosił go do pokoju przesłuchań. Uprzejmie przeprosił dziewczynę i sprężystym krokiem ruszył do mężczyzny.
-Proszę siadać.- nakazał policjant, czekający w środku. Ten, który wpuścił Taniego, stanął w drzwiach.
-Chcemy zadać panu kilka pytań…- odezwał się mężczyzna na drugim końcu metalowego stolika o brzydkich, wodnistych oczach, które mierzyły go ponurym spojrzeniem. –Na temat pani Geiman, pana współlokatorki.
Anthony uśmiechnął się pod nosem. Nie wiedział, co go czeka…

Oblizał spierzchłe wargi. Policjant nachylił się nad nim, aż Anthony zobaczył drobne, czerwone żyłki przecinające białko jego oczu.
-Czy dobrze zrozumiałem? Nie miał pan pojęcia, panie Weis, że pana przyjaciółka kontaktowała się z podejrzanymi osobistościami…?
-Terrorystami, znaczy się? Nie… My tylko mieszkamy…Cóż, mnie nigdy nie ma
w domu. Jej zresztą też nie…
Ale bagno, pomyślał. Kiedy już dorwę Neil, obedrę ją ze skóry, obiecał sobie.
-Skąd pan to wie?- spytał podejrzliwie mężczyzna.
-Co wiem?- Anthony potarł szczecinę na policzku i dyskretnie otarł krople potu.
-Że pani Geiman rzadko bywa w domu? –zirytował się policjant. –Sam pan powiedział, że często nocuje pan u znajomych…
Anthony jęknął w duchu.
-Eee… Neil zostawia mi karteczki. „Wrócę nad ranem” i tak dalej. Rozumie pan, my tylko dzielimy mieszkanie. Nie wpycham nosa w jej prywatne sprawy…
Mężczyzna skinął głową.
-Kiedy był pan ostatnio w domu, panie Weis?
Anthony zamyślił się. Podchwytliwe pytanie… Odpowiedź może okazać się bardzo ważna.
-Weekend spędziłem u siostry.- odparł gładko, bez zająknięcia. Mężczyzna przyglądał mu się groźnie.
-Zapewne nie wie pan, że pani Geiman jest teraz również podejrzana o morderstwo policjanta?
Poczuł, jak z twarzy odpływa mu krew. Czas zwinąć żagle, uświadomił sobie.
-Neil? To jakaś pomyłka!- zaprotestował, drżąc jednocześnie ze zgrozy.
-Jeden z naszych funkcjonariuszy miał aresztować w pana mieszkaniu oskarżoną. Kiedy się tam zjawił, drzwi były otwarte. Poinformował nas o tym. Ostatni raz połączył się z nami przed tym, jak Geiman weszła do mieszkania. Nie odezwał się więcej…Znaleźliśmy go podziurawionego na wylot. Po pańskiej koleżance nie było śladu.
Anthony głośno przełknął ślinę.
-Przebitego…czym, jeśli można wiedzieć? – spytał drżącym głosem.
-Tępym, długim ostrzem…- odpowiedział beznamiętnie policjant. –A w kuchni znaleźliśmy nóż. Z jej odciskami palców.
Anthony wstrzymał oddech.
-Ja…- zająknął się. Neil, gdzie jesteś, wariatko?
-Gdyby pani Geiman pokazała się u pana, proszę szybko się z nami skontaktować. Jest agresywna i niebezpieczna… Proszę bardzo uważać.
Anthony skinął lekko głową. Na nic więcej nie było go stać. Widział lekki uśmiech błąkający się po wargach policjanta. Słyszał myśli mężczyzny, myśli, które zdradzały wszystkich. Przyprowadzi nam tą sukę na smycz. Ada znów się wścieknie. Gdzie ja położyłem te dokumenty? Cholera jasna! Chyba się w nim zakochałam…
Jeszcze raz skinął głową. I jeszcze raz. I jeszcze raz…

[lewatywa]

Nieźle napisane. Wielki plus.