Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

1.01.2007.
Państwo jak zwykle bawili się do późna. Nikt nie miał czasu zaopiekować się biednym kotkiem.
Jarej przez pomyłkę zjadł mojego Whiskasa. Później całą noc spędził z głową w kiblu. Jacek tulił go do piersi i czule się nim opiekował. W kociej telewizji pojawił się nowy kanał zwany kotman. To co wyprawiają tam koty ze swoimi ogonkami zakrawa na jakąś dewiację. Rozumiem, że moi państo ale żeby kot z kotem. Muszę znaleźć sobie jakąś kotkę i przeczyścić jej różowiutką muszelkę.
7.01.2007. Niedziela.
Państwo po udanym seksie byli bardzo zmęczeni. Próbowałem zakryć uszy niestety jęki były zbyt silne. Lepsze rzeczy pokazują w telewizji. Popołudniu udaliśmy się do kościoła.
Wszystkie zwierzęta tzn. ja, ine koty oraz nasi odwieczni wrogowie czyli psy czekały na zewnątrz.
Moją uwagę zwrócił Wincenty - starszy ode mnie kot - zawodowy bokser.
W sobotę w piwnicy odbyła się walka, którą bardzo chętnie obejrzałem. Głównie ze względu na kocice z ich jędrnymi pośladeczkami oraz smakowitymi piersiątkami. Stos prymitywnych samców wykrzykiwała nieparlamentarne sformułowania, których boję się użyć. Mój delikatny języczek, którym niedawno czyściłem swoje śnieżnobiałe futerko mógłby zachorować.
Wracając do walki pot oraz krew lały się strumieniami. W pewnym momencie musiałem sobie wziąść chusteczkę w kwiatki (którą, zawsze noszę pod łapką ) żeby wytrzeć to coś z mordki.
Wincentemu udało się wygrać ale miał porządnie skrzywiony nos oraz wielgachnę plamę koloru śliwki pod lewym okiem. - Ciekawe dlaczego wciąż jest sam ? Taki atrakcyjny kot. Filemon - Wincenty odezwał się do mnie niespodziewanie. Twoi państwo to dwóch mężczyzn ?Włosy stanęły mi prosto. Wybacz. Nie chciałem cię przestraszyć tylko jakoś zagaić rozmowę. Po tym stwierdzeniu położył wielką łapę na mojej i delikatnie ją pogłaskał. Inne koty były zniesmaczone. Patrząc na niego przed kościołem wciąż pamiętałem tamten dotyk ale z jakichś niezindentyfikowanych przeze mnie przyczyn nie potrafiłem w tej chwili do niego podejść. Całe szczęście,że mnie nie widzi.
8.01.2007.
Państwo jak zwykle poszli do pracy. Czas udać się na poranną toaletę. Muszę wyszczotkować ząbki, umyć wąsy oraz wylizać ogonek.
Później pozmywam gary,które jak zwykle zostały dla mnie. Myśł o Wincentym nie dawała mi spokoju. W oko wpadła mi pewna Baśka,która ma bardzo fajny biust ale zupełnie mnie nie pociąga. Po kościele Wincenty ( za zgodą moich i jego państwa ) zaprosił mnie na spotkanie.
W drodze do śmietnika rozmawialiśmy o poezji,sztuce,literaturze i filmie. Nasze spojrzenia spotykały się stanowczo za często. Zjedliśmy Whiskasa w kocim barze. Wincenty zjadł wegeteriańskiego. Będą musiał do tego przywyknąć.
W telewizji pokazali seks oralny delfinów. Zainteresowałbym się tym bardziej gdyby nie fakt,że te dziwaczne stworzenia były płci męskiej. To zjawisko nosi nazwę homoseksualizmu. Niektórzy uważają,że to choroba.To mają moi państwo. Miejmy nadzieję,że się nie zarażę.
12.01.2007.
Dzisiaj jest sobota. Wincenty zaprosił mnie na kocią dyskotekę. Odbywa się w garażu jego państwa. Wyjechali na całą noc uczcić trzecią rocznicę swojego ślubu.
- Zatańczysz ? Wincenty delikatnie poklepał mnie po ogonku. Niezbyt dobrze czuję się w wolnych. Nie szkodzi . Ja poprowadzę.
Czułem jak serce bije mi szybciej a cała sala patrzy na nas. Nie obchodziło mnie to jednak.
Czułem się bezpiecznie. Zabawa dobiegała końca. Zostałem dłużej i pomogłem Wincentemu posprzątać. - To miło,że mi pomagasz. To nic. W domu nie mam za dużo roboty. Pokażę ci mój pokój. Skromny i wygodny. Otworzę okno. Strasznie tu gorąco. Zimne powietrze otuliło moje cielsko. Poraz kolejny włosy stanęły mi na baczność. -Chodź tutaj na łóżko. Wincenty łapką z równo obciętymi pazurkami wskazał mi wolne miejsce obok siebie.
W szafie mam kubraczek do spania. Będzie na ciebie pasował. Masz rozmiar xl ? - Raczej nie - odrzekłem po chwili wahania. Ostatnio przytyłem. Wyglądam jak oponka. Wincenty zaśmiał się. - Filciu co ty gadasz ? Wyglądasz jak Brad Pitt. - Skoro tak mówisz. Pozwoliłem sobie zakończyć tę dyskusję. Nigdy nie lubiłem rozmawiać o swoim ciele.
- Gdzie jest toaleta ? - zapytałem z pewną dozą nieśmiałości. - A nie możesz przebrać się tutaj ? W końcu oboje mamy to samo. Zrzuciłem swoje wdzianko i zarzuciłem kubraczek. Mimo wszystko stałem tyłem ( głęboki nietakt ! ) do Wincentego. W lustrze widziałem jak ogląda mój tyłek. Dobrze,że nie zauważył mojej erekcji.

Opublikowano

fajny był moment jak szli i rozmawiali o literaturze o sztuce, to zdanie wpłyneło na wyobraźnie i mnie rozbawiło

opowiadanie dość dziecinne, co jakiś czas pojawiają się słówka typu, tyłeczek, laseczka i takie tam, brzmi to infantylnie i całość zniechęca do dalszego czytania
takie było moje subiektywne odczucie po lekturze


pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Nata_Kruk W 2021 obejrzałam reportaż o pielęgniarce, która opowiadała o tamtych wydarzeniach, a także o matce Romka, kobiecie przepełnionej bólem, która całą noc trzymała dłoń martwego synka i nie mogła, nie potrafiła odejść...   Dziękuję serdecznie za przeczytanie, pozdrawiam🪻  
    • @aff Wołyń? Gaza? Lub każdy wojenny dzień. Bardzo przejmujący i bolesny obraz. Pozdrawiam.  
    • @karenkaMiło mi ze się podobało - serdecznie pozdrawiam 
    • @Berenika97 Świetny wiersz, bardzo bliski sercu, ale zaczynam się martwić... Wiele serdeczności

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Popielicy sierść zalśniła, przetarła czarne perły łapką. Korzenie zwisały nad nią, zbyt krótkie, zziębnięte na wysuszenie podłoża. Brunatne liście zaszeleściły. Przewróciła się na drugi bok, oddychając powoli. – Zgromadziłam te wszystkie listy? – patrzyła spod ukosa na stertę upchaną w rogu pieczary. Myślała wolno, odświeżając wydarzenia sprzed zapaści zimowej. Przegarnęła ziemię losowo wybierając jeden liść bez adresu. Potarła go ostrożnie. – Przesyłam tobie matko... urwała korespondencję. Spojrzała jeszcze raz i posmutniała. Nadawcą było młode drzewo Bukowiny. Stracone podczas wycinki jesiennej razem z krzakami. Wzięła drugi listek, pismo zdobione, pozłacane żywicą, szlachetne. – Moja kochana... pnę się ku Tobie... czytała wyrywkowo. Pośpiesznie, unikając wzruszenia. On tam nadal rośnie stary Wiąz, przywiązany do płotu wyciąga gałęzie do niej. Popielica ujrzała Lipę z dziurą w konarze w trzecim wysłanym i niedostarczonym skrawku kory. – W mojej torbie jest list do mnie — pomyślała i przeczołgała się w stronę wejścia do dziury.   Papeteria była w polne kwiaty. Otwarta koperta ukazywała atramentowe pismo. Kaligrafia nienagnana. Popielica rozłożyła czerpany papier, ogromny arkusz utworzył dywan w legowisku.   Potarła łapką, jak miała w zwyczaju róg strony i nic. Lekko zirytowana ponowiła próbę. Nadal nic. Przeskoczyła na drugą stronę. Ponowiła odczytanie, nic nie zrozumiała oprócz szelestu. Zdziwiona pośliniła paluszki. Nacisnęła pierwszą literę. – Jest! Pisnęła głośno. Dotyk był coraz bardziej niemiły. Na środku oderwała łapkę.   "Piszę do Ciebie te słowa, ponieważ tylko duch mi został... Przeszedłem proces wycinki, zmielenia i... jestem wyczerpanym papierem z drzewa." *** Popielica wpatrywała się długo w skrzynki na listy przy ludzkich domach. ***
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...