Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Tu jest Polska
Dom złoty sianem
zdobiony

Chciej li proszę
pójdź na łąki, gdzie łanie nasze
polskie
skaczą nad strumyki

Patrzaj w niebo...
Takie samo słońce
świeci!
A jeno inne
Inne tu ludzie chadzają

Jaśniejsze błyski przed grzmotami
jaśnieją
A te grzmoty także inne
Takie rozmowne...
jakoby z poetą byś rozmawiał
Historyję z każdym
zgrzytem lat
skupione opowiedzą

Strudzone te żywiołki
w Polsce
Skopując nowych lasy
tam gdzie ich zawsze pełno
I tych co są
i tych co patrzeli w niebo...

Opublikowano

"Dom złoty sianem
zdobiony "
przez takie teksty mieszkańcy legendarnego zachodu myślą że w Polsce ludzie przed lokomotywą w popłochu uciekają... :) :(
generalnie nie lubie sielankowych tekstów, a tym bardziej takiego pisania o Polsce, ale to moje bardzo subiektywne zdanie, wiec nie mówię więcej już nic (ale gdybym lubiał to wiersz by mi się podobał :) )

Opublikowano

Mario: Nie trzeba wyróżniać :) Dla wiersza/autora najlepszą nagrodą jest taki komentarz! Bardzo się cieszę, że się Tobie spodobał :)

Klaudiuszu: Siano nie znaczy zacofania (przynajmniej nie takie znaczenie miałem na myśli). "Dom złoty" - bo ludzie są uprzejmi i gościnni (poza niektórymi wyjątkami, ktorzy psują opinię o Polakach :)), poza tym Polska jest bardzo bogatym w naturze krajem. A "sianem zdobiony", bo większość cieszy się z tego co ma i potrafi żyć szczęśliwie w ubóstwie oraz nawet podzielić się czymś, czego ma mało, z kimś innym.
Dlatego to "siano" jest ważniejsze od złota.
Szkoda, że Ci się nie podobają takie wiersze. Ja kocham patriotyczne utwory :)

Dziękuję za komentarze :)
Pozdrawiam serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Bardzo ładny, czuły wiersz, pokazujący delikatne, ciche, kojące oblicze przyrody. Zdjęcie również mi się podoba. Jego głównym bohaterem jest światło, to ono jest esencją liryki obrazu i słowa.
    • @Mitylene Piekne!
    • @Mitylene piękny wiersz, słońce dodaje uroku:)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Wróciłam jeszcze do wiersza, bo nieustannie we mnie rezonuje. Ten fragment mnie tak poruszył, że aż chusteczki higieniczne były w użyciu ;) Pokazuje odwagę prawdziwej miłości, bliskość w której znikają bariery ego i wewnętrznych cieni - jest pełnia, bezgraniczna akceptacja - nie tylko tej drugiej osoby, ale przede wszystkim - i, co najważniejsze - tego, co jej obecność, jej czułość, jej oddanie - w nas otwiera. Intymność jest jak uruchomienie w partnerze (partnerce) wibracji. Na jednej, zestrojonej, idealnie zsynchronizowanej częstotliwości oboje mogą osiągnąć stan harmonii, jedności, szczęścia.  Niezwykle istotne - aby tak się stało, te wibracje muszą być przyjęte, jak ziarno zasiane w ziemi. :) "nie cofnie dłoni" - czyli właśnie przyjmie, nie będzie się obawiał, że one staną się przyczyną jego rozsypania, że "uśpione struny" zabrzmią fałszywie, niepokojąco, jak kroki intruza :)  
    • Las pachnie szeptem wiatru czule budzącym ze snu drzewa dawno wydeptane ścieżki zmieniły kierunek szukając kolorów w światłocieniu trawy pomiędzy konarami niebo wypełniło się błękitem wabiąc ptaki okruszkami zieleni słowa umilkły głaszcząc ciszę promieniami słońca i wonią muzyki.   Autor fotografii. Mirela Lewandowska

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...