(***) 21 cali

[agnieszka puczynska]

21 cali przede mną
za mną
32 ampułki gniewu
/
i jeszcze
raz - dawkowane i sądnie
statyczne kolce
w białych rękawiczkach
ból wbijają w kość
i szarpią ścierwo
/
lubią pastwiska
nie dziwi - rosną tam
serca - wątroby
jelita - pnącza
mózgi - substytuty
/
więc opanowuję komendy
'invalid system'
'game over'
prostsze w obsłudze
są maszyny
/
z ludźmi trzeba się obchodzić
z daleka
[sub]Tekst był edytowany przez agnieszka puczynska dnia 17-02-2004 18:43.[/sub]

[Dotyk]

Ileż tu bólu Agnieszko, ale też nieufności. Aż czuje się złe doświadczenia, tak jak uklucie grubą strzykawką, czuje się ból zadawany, przyjmowany.

wiersz wstrząsający.

cieplutko Cię pozdrawiam - Mirka

[agnieszka puczynska]

Pelmanie, ja jestem teraz igłą, wbijaną i tą, którą wbijam, stąd to-

Mireczko, nie wiedziałam, że tak bardzo jestem 'na talerzu', masz rację, dużo bólu zadawanego i tego, który biorę, a że biorę go więcej, tak to wygląda. Dziękuję, agnieszka.

[Kuba Boryczka]

"lubią pastwiska
nie dziwi - rosną tam"
Ten framgent podoba mi się najbardziej. Szkoda (hmm a może i nie szkoda?), że ja nie mam takich przeżyć jak Pani.
Pozdrawiam

[Mirosław_Serocki]

Chciałem tylko powiedzieć, że nie potrafię już oceniać Twoich wierszy. Nie chcę pisać, że "ładny wiersz", "chwyta za serce", 'tyle bólu", bo przecież nie o to chodzi. Wiersz nie musi być ładny. Wiele jest tu takich, które podają Autora "na talerzu" i są pisane pod wpływem ważnych wydarzeń, ale tylko niektóre zapamiętuje się na długo.
I wcale nie te "najładniejsze".
Wyjątkowo w całości:
Pozdrawiam.

[Aneta Paradysz]

Otworzyłaś stalowe pudełko, Agnieszko....nie każdy potrafi pisać o trudnych...bolesnych...sprawach.
Pokazałaś kawałek wyjątkowej siebie, wrażliwej, ale i silnej.

Życzę odwagi i siły w działaniu.

Aneta