Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Napisałaś "żadnej zdrady
byś nie ważył się - o zgrozo!"
Oj, przewrotnaś Ty kobieta
Życie z Tobą pachnie prozą.

Jeszcze każesz liczyć w wierszach
Te sylaby i akcenty
I o puencie mam pamiętać.
Żyjąc z weną - mam być święty.

Lecz nie święci garnki lepią,
Ja wiem dobrze moja pani:
Jeśli pisać ma poeta -
Musi chodzić zakochanym.

Wiem, że liczysz na poetę,
Co nie kocha tylko w wierszach.
Lecz gdy miłość niespełniona
To poezja - najpiękniejsza.

zainspirowany wierszem Ali

Opublikowano

:)).. Jacku, świetny list!... oby więcej takich inspiracji.
(...)
"Wiem, że liczysz na poetę,
Co nie kocha tylko w wierszach.
Lecz gdy miłość niespełniona
To poezja - najpiękniejsza.".... coś w tym jest....;)
Plus jak się patrzy, pozdrawiam... :)

Opublikowano

tutaj Jacku się nie zgodzę
ja odmienne mam w tym zdanie
piękne wiersze napisano
gdzie wzajemne zakochanie

ciągle na to brak recepty
tak to już jest na tym świecie
czy to z żalu czy z miłości
myśl wykluje się poecie

pozdrawiam serdecznie

Opublikowano

miłe panie tak po cichu
wam napiszę
i was proszę, by nie mówić
nic nikomu
że nie ważne dla poety
jest współżycie
a wiersz walnie kiedy wena
gości w domu

wiersz piękniejszy, kiedy wena
muśnie serce
lub przegląda się w nim cała
w pełnej krasie
wtedy wiersze najcieplejsze
i najszczersze
bo w nich miłość co króluje
ponad czasem

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



człek stłamszony musi chodzić
wedle burzy
ino patrzy gdzie zabłyśnie
lub gdzie grzmotnie
to napięcie i ten stres
już nie służy
więc przycupnie na odludziu
gdzieś samotnie

czasem wenę molestuje
gdzieś na kompie
klecąc jakąś rymowankę
- klawiaturą
buja w chmurach, w końcu weżmie
zimną kąpiel
by na ziemi nagle wrzasnąć
jak ponuro

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nie wiem dlaczego, ale pasuje mi tu dowcip pijany malarz staje przed lustrem komentując je jak obraz nie wiem czyje to płótno, ale kogoś sławnego hymm, tak właśnie mają się sprawy codzienne, widzimy co chcemy widzieć lub to co jest czyli codzienność
    • @.KOBIETA. Och nie, nie tak, M. :-) To jest wiersz O TOBIE. Wywołujesz burze w głowach (hormonach) mężczyzn ze swojego otoczenia charakterem i nieprzeciętną, podobno, urodą (nie w moim typie). Jeśli się nie zmienisz, będziesz wielokrotnie porzucana i raniona. Tak odczytuj ten wiersz. Ja nie aspiruję do Ciebie :-) tylko się o Ciebie martwię, nie chcę, żebyś sobie zrobiła krzywdę. Obawiałbym się nawet Ciebie adoptować :-)
    • a gdy nadejdzie Śądu czas i stanę u stóp tronu pokłonię ja się Panu w pas  i rzeknę bez pardonu rozkoszy rajskich nie chcę znać  ni wiedzieć gdzie się kryją lecz tam mnie panie Boże wsadź gdzie piją gdzie piją gdzie piją kolapsy grawitacyjne pochłaniają jony jak ukwiały chlorek sodu galaktyka wiruje i pszczoły zbierają więcej miodu to wiosna radosna sprawia że piwo lepiej smakuje...   a kucharz w kuchni polowej grochówkę wojskową gotuje !
    • zazdroszczę, bo nie mam, snów o których można tak pisać, wiem, mogą być męczące kiedyś miewałem sny nazywają odbiciem duszy jeśli to prawda, to pokazuje czego nie pragnie, dwoistość człowieka jest męcząca, ciągle musi się zmagać sam ze sobą, a ma tyle innych problemów patrząc z perspektywy na takie utwory, zastanawiam się jak AI poradzi sobie z psychiką ludzką, gdzieś jest baza danych w której to wszystko się kisi Pozdrawiam
    • Moim zdaniem autor nie ujmuje tu obłędu jako coś szkodliwego (chyba że dla samego PLa) ale jako rezygnację powodującą rozkład dnia codziennego i przygaszenie spowodowane brakiem drugiej osoby, w sensie rozkładu jest to obłęd, w sensie pożycia tylko rezygnacja. Głębokie przeżywanie utraty, aż do małego stop, gdzie sam nie daje akceptacji takiemu porządkowi rzeczy. Autor pokazuje tu ludzki wymiar tragedii osamotnienia, równie dobrze mógłby zamiast łózka, użyć wyspy jak w Robinsonie Crusoe. Obie postacie mają wspólny charakter, człowiek bijący się samotnie z myślami ociera się o utratę zmysłów. Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...