Monolog półsieroty

[nie ma]

Pocałowałam Ją
jak się całuje ciotkę na przyjęciu-
cmok,cmok.
Policzek raz, policzek dwa.

Skąd miałam wiedzieć, że żegnam Ją
na wieczność?

Cisza wieczoru mieszała się z chłodem oddechów.
Para z ust wirowała wśród mgły
zalegającej w głębi ulicy.
A na dworcu z kocich łbów
staliśmy my - Ona, On i ja.

Widzę jej drżącą rękę spoczywającą na walizce.
To jej pierwszy raz - tak daleko,
w nieznane.
Nawet dalej, niż myślała-
tam, skąd się nie wraca.

Nadchodzi moment, gdy wsiada,
moment mojej słabości,
lęku, złego przeczucia.
Szybko dusze go w sobie - niezauważalnie.
Tak już mam.

Jeszcze ta chwila, kiedy Ona jest w środku.
Ja i On stoimy na zewnątrz.
On pali papierosa - zostaje bez niej,
ja jeszcze macham na pożegnanie,
ale Ona nie widzi zza mroku szyb.

Ruszył, ja z trudem oderwałam wzrok.
Zabrał mi Ją, zawiódł w tę mgłę.
Był czerwony - nie lubię czerwonego.
Nie lubię odgłosu kół po kamieniach-
to jak samotne kroki odchodzenia.

Odjechała w dal, a stoi obok,
ogląda swoje zdjęcia moimi oczami.
Nie widzę Jej lecz czuję powiew Jej perfum.
Jest Wiatrem,
a wolałabym, by była kamieniem.

Wtedy mogłabym Ją ujrzeć
wśród kawałków rozbitego szkła.

[nie ma]

Nie szczędźcie szczerych słów. Dzięki!