historia z zeszłorocznym początkiem

[Nechbet]

znowu osiemnasta jak co dwa dni pukasz
do drzwi dzwonek już dawno zastąpiłeś
serenadami. tak naprawdę to te nasze wszystkie
rozmowy prowadzą do jasnych konkluzji, cierpkich
wniosków, wieczornych wątpliwości, a jednak warto
bo przecież rok temu byliśmy niepewni jutra
a nawet wczoraj i tylko teraźniejszość lepiła się
do podniebienia, jak zeszłoroczny śnieg do butów

chcieliśmy szczęścia i mamy je, gdzieś brakuje
może kilku śladów na wodzie

zapomnijmy

[Tomasz_Biela]

mnie się podoba tym razem
jeden z lepszych Twoich
moim zdaniem

wieczności.

[Panna Cogito]

ee a mnie nie...nic nadzwyczajnego to nie jest...

skoro ten jest jeden z najlepszych to jakie były tamte..?!

[Jerzy Rybak]

nie rozumiem interpunkcji w tym wierszyku.
to po pierwsze.

dalej:

byliśmy niepewni jutra
a nawet wczoraj

i

chcieliśmy szczęścia i mamy je


nie widzisz, Autorko,
nieporadności w tych frazach?


następnie:
bardzo się staram, naprawdę -
ale za cholerę nie umiem sobie wyobrazić
treaźniejszości lepiącej się do podniebienia.

pozdr.

[Nechbet]

a ja umiem sobie wyobrazic, moze i widze nieudolnosc fraz, nikt nie pisze doskonale a juz na pewno nie ja

a Panno Cogito jak chcesz to poczytaj inne, mysle, ze na pewno warto cos bys sobie znalazla,

dziekuje Tomaszku, buzka i do nastepnego, mam nadzieje, dziekuje ze znowu jestes :*

pozdrawiam serdecznie

[Gość]

zgadzam się z poprzednikiem.
rzuca się:
"jak co dwa dni pukasz
do drzwi". nie zatrzymał. pozdrawiam.

[Lady_Supay]

Piszesz o wiele lepiej. Znaczy potrafisz. ;)
Faktycznie, ten utwór nie zatrzymuje. W tym momencie zgadzam się z J. Rybakiem. Zbyt wiele słów. Nic odkrywczego.

Słońca!

[Stanisław Kamykowski]

zauważyłem pewną lekkość i niespoistość-pierwsze jako plus, drugie-jeśli to pl jest niespoisty to w tej sytuacji lirycznej także plus

[pathe]

Nechbet potrafisz dużo lepiej.
ostatnie w Twoim wykonaniu, które czytałam(ee nie wiem czy sie wpisałam)
były takimi indywiduami. ale ten też ma frg, które urzekaja jak
a nawet wczoraj i tylko teraźniejszość lepiła się
do podniebienia
pozdr serdecznie