* * * Bez tytułu

[JacaM]

Pierwsze rozstanie z matką,
niezapamiętane wprost.
Pępek jako dowód
wpisany nożyczkami w skórę.

Drugie rozstanie z matką,
dosłownie bez emocji.
Nieproszona dorosłość jako dowód,
bez obrazu marszczącego wzrok.
Przedwcześnie,
jak kamień brukowy,
taką mam wrażliwość.
Spływa po mnie woda,
obcasy krzeszą iskry.

Jak by nie patrzeć, jest jak jest.
Świadectwo pochodzenia,
runem pępka wbite
w granitowy brzuch.
Wyrwany z macierzystej skały,
rzucony w nurt stóp.

Tłumie żyjący brukowy kamień.
Ociosany by pasować.
Niepotrzebujące pamięci,
rytmem kroków bijące, tętno.

[Messalin_Nagietka]

rozstania są nieprzyjemne, ech,
troszkę te ciosy mnie rozpraszają

z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Oxyvia]

Bardzo dobry wiersz. Aż mnie ciarki przechodzą. Tak, właśnie tak wygląda tłumna ulica: ociosane, pasujące do siebie, jednakowe kamienie brukowe, do których nic nie dociera i które nie chcą pamiętać, kim są. Horror naszych czasów.
Są tylko drobne literówki: 2-gi wers powinien się zaczynać małą literą, bo to środek zdania; 2-ga strofa 1-szy wers na końcu: powinno być "z matką", nie "z matka". Prawda?
Pozdrawiam serdecznie.

[Rhiannon]

Podoba mi się. Trafia głęboko swoją "brutalnością" i "szarością" tych nożyczek przy pępku. Na plus.

Pozdrawiam, R.