Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

. Jeżeli przyśni ci się władza
nie wychodź przez tydzień
z ust.

Ewa Lipska Z sennika


Śniło mi się nie ja to widziałem
dreptaliśmy nad wodę
w rzekę padały wióry
strugaliśmy przyszłość

bagnetami

*

Zasnęliśmy ale rozum nie spał
pilnował
a nuż obudzi się

Opublikowano

Śniło mi się nie ja to widziałem
dreptaliśmy nad wodę
w rzekę padały wióry
strugaliśmy przyszłość

bagnetami

*

Zasnęliśmy ale rozum nie spał
pilnował
a nuż obudzi się


uważam że wiersz jest bardzo wymowny, słowa dobrze dobrane, struganie przyszłości i ten nuż, co można z nim zrobić?- wiele, jest tutaj symbolem naszych dokonań i czynności...
ja jestem na TAK
pozdr ES

Opublikowano

Dziękuję za komentarze.

Izo - zmiany w pierwszej części bardzo dobre, na pewno je zaadoptuję. tylko czy druga część nie za bardzo przycięta? zastanawiam się, czy nie zostawić tego motywu zasypiania i czuwania rozumu.
miło, że ostatni wers brzmi złowieszczo; chciałbym, żeby jakoś łączył się z tytułem. myślisz, że trzeba by jakoś zaznaczyć urwanie ostatniego wersu? może pauzą, dwiema? (--). nie jestem pewien, czy to urwanie jest wyczuwalne i czytelne.


m.

Opublikowano

also:

Gdy rozum śpi



. Jeżeli przyśni ci się władza
nie wychodź przez tydzień
z ust.

Ewa Lipska Z sennika


Śniło mi się
nad wodą nie - ja to widziałem
w rzekę padały wióry
strugaliśmy przyszłość

bagnetami

*

Zasnęliśmy ale rozum nie spał
pilnował

a nuż się obudzi –


------------------------------------
nie do końca rozumiem, co masz na myśli odnośnie oddzialania ostatniej linijki.
zastanawiam się jeszcze nad szykiem ostatniego wersu; ja urodziłem obudzi się, Ty - się obudzi; Twoja wersja chyba brzmi bardziej złowieszczo;

co do wiersza, chodzi chyba o: Troje dzieci po drogowskazem inspirowany tymże obrazem Tadeusza Makowskiego; usunąłem go razem z innymi podczas jakiejś czystki, a i nie był zbytnio olśniewający. nie będę go tu raczje wrzucał ponownie, jeżeli życzysz sobie wysłać - proszę wypełnić formularz zamówienia na PW:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Uki Fajne, bardzo lubię niewymuszone wierszyki :))
    • @lena2_ dotykasz tajemnicy :) i jeszcze umiesz o tym pięknie i zrozumiale napisać :)
    • *** Rychły koniec, takiego związku, gdzie rosną prawa, kosztem obowiązków.   *** Gdy przystaję i zawracam, aby nie iść nadaremnie, nadsłuchuję głosu w duszy - bo mądrzejszy jest ode mnie. *** Żeby się podnieść nareszcie i wyprostować pomału, najlepiej zacząć od kroku, który schodzi z piedestału. *** Lubię słowa pełne gracji, czaru, smaku, akceptacji. Jedno wam na ucho powiem - musi stać za nimi człowiek.  
    • @Gosława dziękuję. Staram się :))  @bazyl_prost czasem same się stawiają  @KOBIETA miło mi. Ukłony :))  @vioara stelelor warto pisać dla takich komentarzy :)) @Marek.zak1 tak, też chyba najbardziej lubię w tę nieokreśloność skręcać. Pozdrawiam Marku!  @Mitylene dziękuję. To ja biorę w siebie te słowa i chyba z rozpędu machnę coś w podobnym stylu.  @Waldemar_Talar_Talar dzięki. Fajnie, że zwracasz na nią uwagę.  @piąteprzezdziesiąte to się bardzo cieszę  @Jacek_Suchowicz fajnie wyszło. Dziękuję  @Andrzej P. Zajączkowski @wierszyki @Rafael Marius @Leszczym   dziękować 
    • @Migrena Ten wiersz czytam nie jako historię „przejęcia pałeczki”, lecz jako opowieść o podwójnym widzeniu. Robert jest dla mnie realny - zbyt konkretny w detalach, zbyt cielesny w swojej obecności, by był wyłącznie figurą rozszczepienia. Bardziej czuję, że narrator staje się mimowolnym świadkiem czyjegoś mroku, aż granica między obserwacją a przeżywaniem zaczyna się zacierać. Najbardziej porusza mnie nie młotek ani trofea, lecz ojcowska czujność. Strach o córkę jest prawdziwy, organiczny. To nie brzmi jak głos sprawcy, tylko człowieka, który boi się, że zło może przenikać przez samo patrzenie. „Śniłem o nim. Za niego.” – odbieram jako doświadczenie empatycznego wchłonięcia cudzego ciężaru, a nie jako przyznanie się do czynu. Ten wiersz pokazuje, jak blisko potrafi podejść cudza ciemność, jeśli długo się jej przyglądamy.   Ale orzech do rozgryzienia zostawiłeś  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...