Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Moje świadectwo - krótkie:

Wierzę w dobro
Bóg zwyciężył
przychodzi do nas
w świętych osobach

Moja wiara - ułomna
nie chce słuchać
naprawiać przewinienia

Lecz modlitwa młodych duchem
ludzi wpatrzonych w Ojca
tu na ziemi
to wiatr Boży
ma moc przemienienia
2006

Więc wołam:
Oby Papież żył sto lat
a przemianie uległ świat
miłość niech poruszy słowa
w każdym sercu trwa odnowa
Bóg nadziei, to nasz brat
2004

Oby Papież odżył w nas
Jego uśmiech, serce, mowa
moje dzieci: córka, syn
będą wierzyć, tak jak On
w słowo przyjaźń
moc pochodzącą od Boga

Jego imię dodaje otuchy
Jan Paweł II Wielki
świety przed Bogiem
dla ludzi święty
rośnie duma, życiowa siła
nie będę więcej obojętny:

Wobec wielkości i chwały
życia poświęconego Bogu
mądrości, etosu pracy
nic własnego przy duszy
oddaję cześć prorokowi - chwała Bogu

Wierzę w tryumf dobra na świecie
w potęgę większą, niżby się zdawało
wierzę w świadectwo dobrego człowieka
uzdrawiające duszę, dyscyplinujące ciało

Jak czuły ojciec nad kołyską
dziecko odwodzi od płaczu
tak Jan Paweł II nade mną
czuwa, aż będzie dniało
2006

Opublikowano

Dzięki Marlett! Dyscyplinujący to długie słowo, nawet dłuższe niż uzdrawiający. Umieściłem oba słowa w wierszu, bo dokładnie oddają to, o co mi chodzi. Mógłbym zamienić na "poskramiające", ale nie wiem czy byłoby dobrze zrozumiane. Pozdrawiam serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @viola arvensis   Wioluś. Twój wiersz mówi mi o byciu pragnieniem. o byciu ogniem, który wie, że może spalić ,  a mimo to chce trwać. czytając mam wrażenie, że oddycham  szybciej,  jakby naprawdę ktoś stał na granicy snu i świtu, nie chcąc puścić tej jednej, ostatniej chwili bliskosci. jakbyś powiedziała ze jestem błędem w Twoim systemie, ale błędem, który płonie. Wiolu. przyszłaś ze swoim wierszem i przyniosłaś słońce. w świecie poezji zaświeciło one też. pięknie zaświeciło.  
    • @Berenika97 Kiedyś pisałam wyłącznie rymem i wiem ile to 'kosztuje'  Zważywszy na szalę zamiłowań do pióra, cenię wyżej takie pisanie i pewnie tak mi zostanie, co nie oznacza, że jednak 'skręcam' i próbuję innych dróg. A Jacek Suchowicz pewnie mi tego nie daruje :)       
    • @Natuskaa   Piękna metafora strategicznego myślenia. Kruk kontra gołębie - to pokazuje różnicę między planowaniem a chaosem. To pytanie na końcu zmusza do myślenia. Kiedy wytrwałość staje się nadmierną ostrożnością. Świetnie  prowadzisz od obserwacji natury do filozoficznego pytania.  Pozdrawiam. 
    • Ta miniatura ma swój kolor.    pozdrawiam 
    • Bardzo sugestywny i niepokojący obraz — zimowy pejzaż przechodzi tu płynnie w ludową, niemal groteskową wizję śmierci. Podoba mi się sposób, w jaki sacrum miesza się z codziennością: karczma, rynek, tłum i symbolika zaświatów tworzą razem ciężki, filmowy klimat. To wiersz, który bardziej się przeżywa niż tylko czyta — zostawia w głowie surowy chłód i dużo przestrzeni do własnej interpretacji. Pozdrawiam :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...