Niewidzialne-niebanalne

[KatarzynaBoraczek]

Okno przez całe życie.
Wciąż ten sam asfalt,
Ten deszcz i mgła,
Nawet śnieg i słońce
Są takie same.
Oddechy powtarzające się,
Od tylu lat wciąż ktoś nowy jest,
Ale odchodzi i zostaje okno,Przez które patrzyłam
Gdy ty odchodziłeś.
Ta sama kolejność-
Ranek-noc-świt.
Wstaję i widzę drzewo,
Które rozkwita i umiera,
Gdy nadchodzi zima.
Budzi się gdy wiosna się zjawia,
Patrzy na to samo słońce
Już od tylu lat.
Ja te- przez to samo okno.
Chodzę tymi samymi ścieżkami
Brodząc po kałużach i śniegu,
Czasem nawet lód się załamuje.
Ta droga zawsze coś śpiewa,
Na przykład
Że jej już nie ma.
Dymy z kominów wchłaniają się
W moje włosy, czuję go nawet teraz.
Czas płynie płynie nie ubłagalnie,
Choć chciałabym cofnąć wskazówki
Chociaż o parę lat.
Pełni życia nie ma,
Bo nie ma co chwytać,
Zrozumiesz kiedy zdejmiesz buty
I położysz się u mnie.


9.03.06.