Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jak trudno zrozumieć człowieka
Niby taki sam jak Ty:
Głowa, dwie ręce, dwie nogi
Sięgające do podłogi...

Nawet te same pragnienia w sercu nosi,
Pragnie szczęścia i radości
Podobne idee do Twoich głosi
Podąża tak jak Ty - ku Miłości...

Jak trudno zrozumieć człowieka
Niby taki sam jak Ty:
A jednak ukradkiem śmiejesz się z niego
I mówisz: "Jesteś głupi, mój kolego"

Nie potrafisz go objąć swoją wyobraźnią
Nie wiesz czego oczekuje
Pałęta się w Tobie między uczuciem a jaźnią
Najgorszą stronę siebie ukazuje...

Jak trudno zrozumieć człowieka
Niby taki sam jak Ty:
A jednak zupełnie różni jesteście
Chociaż stoicie na tym samym ziemskim podeście...

A może to udawanie?
Może to umysł figle płata?
Więc pozostaje zaufanie
Na te wszystkie trudne życiowe lata!

Opublikowano

jejku, trzeba by było nad tym ostro popracować... brzmi jak rozważanie takie sobie, nie wiersz. Po pierwsze, te duże litery i podkreślanie "Ty", "Twoje"...po drugie te częstochowskie rymy, pożal się boże!

Głowa, dwie ręce, dwie nogi
Sięgające do podłogi...----> to ma być śmieszne? no bo może gdyby pociągnąć w tym kierunku i jakoś groteskowo, ale ty tu piszesz poważnie (a to brzmi komicznie-tragicznie)

no widzę tu też jakieś zaczątki pomysłu na formę , mówię o początkach zwrotek, nie jest to odkrywcze ale to już jakiś pomysł...

myślę ,że powinnaś zrezygnować z rymów, bo kalekie są okrutnie. Może na warsztat wrzuć ten wiersz? a potem dopiero tutaj? bo to kiepskie bardzo...
pozdraiwiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
    • @LessLove, dziękuję :)
    • @andrew Dziękuję. Być może właśnie dlatego próbujemy ten kod odczytać – bo każdy nosi w sobie jego fragment. Pozdrawiam serdecznie! :)
    • @Berenika97Powódź od nadmiaru wszystkiego. Toniemy wszyscy, każdy na swój sposób. Każdy  trochę inaczej, ale łatwo nie zauważyć, że woda ciągle się podnosi. Pozdrawiam serdecznie :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...