zielono.

[Agnieszka_Gruszko]

zapodziała się
zgubiłam wczoraj nad rzeką
kłosy pokładły się
usta się rozsypały
przeleciały stada gawronów
a leżałam twarzą do ziemi

surowa zimna
dłonią się rozpadała na mnie
a nie mogłam nie być chmurą
nie napłakać na nią

przytuliłam się do mokrej trawy
może tylko to już zostało
z ciemnych maków rozedrganych pszczołą

całować ziemię nie jest trudno
rozrastać się szumem gałęzi
nie chcieć jej szukać- bo za późno
prosić boga by pachniał jak jabłka.

[M._Krzywak]

Pani Agnieszko - pozbyc się tego nadmiaru zaimków osobowych, ponieważ całkiem przyzwoity wiersz wyszedł.
Pozdrawiam.

[Agnieszka_Gruszko]

racja panie M., tak będzie lepiej:)

[Roman Bezet]

A gdyby tak odosobowić (tę 1 os. l. poj.)?

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wtedy inaczej brzmi ostatnia zwrotka i pozbywamy się trochę natrętnej ckliwości - tak mi to pobrzmiewało ;)
pzdr. b

[Dorma]

Agnieszko,
nie mogłam oczywiście ominąc wiersza o takim tytule..

Ślicznie..

Pozdrawiam

[jacek_sojan]

bardzo mi się podobają dwa wersy:

"z ciemnych maków rozedrganych pszczołą"

i jeszcze bardziej:

"prosić boga by pachniał jak jabłka"

ale to za mało...
J.S.

[Oxyvia]

Właśnie, sformułowania są dość oryginalne, ale to za mało. Wg mnie zabrakło tu treści. Jest jakieś niemiłe, płaczliwe uczucie zagubienia - i co z tego wynika? Widzę zdolności lingwistyczne Autorki, ale wiersz - mówiąc szczerze - nie podoba mi się.