Znamy...

[NEDIM Egh]

-Witaj.
Znów odwiedziłeś mnie w nocy.
Niespodziewanie.
-Czekałam…
Kiwnąłeś głową.
-Ja też.
Poczułam Twój gorący oddech.
Na szyi.
Po chwili spojrzałeś mi w oczy.
-Nie mów nic…
Wziąłeś mnie za ręce.
I silnie pchnąłeś na łóżko.
-Ale to jeszcze za wcześnie…
Lecz nie potrafię Ci odmówić.
Nasze usta się złączyły.
Zapomnieliśmy o Bożym świecie.
I staliśmy się jednym…
A rano znów poszliśmy do szkoły.
Tak jakby nic się nie stało…
I było tak jak dawniej.
Lecz czy na pewno?
„Odebrano wiadomość tekstową!”
„Czy dziś wieczorem będziesz w domu?”
- Tak.
I stało się tak samo.
I już się nie kryliśmy.
Bo przecież się znamy.
Tak, znamy…
Znamy…

[kaska nadal]

cześć.piękny wiersz. romantyczne ukazanie brutalnej , nieco mechanicznej miłości. wydaje mi się ze posiada rówież głębszą myśl.gratuluje i pozdrawiam