Postój

[Lady_Supay]

-Gdzie zostawiłam samochód?- Franczeska zaczęła rozglądać się wokół i powoli ogarniała ją panika. Wszędzie ciemno. -Gdzie jestem? Co tu robię? To nie jest parking hipermarketu!!! Oczy, powoli zaczęły się przyzwyczajać do ciemności i z mroku wyłoniła się plątanina korytarzy. –W którą stronę iść?– pytania kłębiły się w głowie, mieszały ze zgrozą i strachem. Powoli ruszyła przed siebie uważnie nasłuchując, czy nie dobiegną do niej jakieś głosy. Nic. Absolutna cisza. Ta cisza, która brutalnie dzwoni w uszach i pozwala słyszeć rytm przerażonego serca. Przyspieszyła kroku i nagle, z oddali dotarł do niej rytmiczny dźwięk, jakby ktoś uderzał w bębny. Skupiła na nim całą swoją uwagę i jak na smyczy pozwoliła mu się prowadzić. –Niech mi ktoś pomoże!- błagała w duchu. W pewnym momencie powietrze przed nią zdało jej się falować. Nie, to nie powietrze, to tłum głów wyłonił się z ciemności i wydawał się tańczyć w rytmie bębnów. –Nareszcie jacyś ludzie...-pomyślała. W miarę, jak zbliżała się do postaci ogarniał ją dziwny strach. –Kto to?- spojrzała na najbliżej stojącego człowieka. –Jezu! To niemożliwe!!!.- Był to starszy mężczyzna z zaszytymi ustami. Nie miał też uszu i dłoni. W jego spojrzeniu zawarte było nieszczęście całego świata. Rozejrzała się wokół i zauważyła, że każdy z obecnych tu ludzi to potwornie okaleczona karykatura człowieka. Serce waliło jej jak oszalałe. To był najstraszliwszy widok, jaki w życiu widziała. Nie wiedziała, nie mogła wiedzieć, że obraz, który malował się przed jej oczami ulegnie jeszcze potworniejszemu zniekształceniu. Wśród grupy starców dostrzegła kilkoro dzieci odwróconych do niej plecami.-Może one mi pomogą- Podeszła do nich i jedno z nich delikatnie chwyciła za ramię.
-dziecko, powiedz mi, czy jest stąd jakieś wyjście?-wyszeptała.
Dziecko powoli odwróciło się w jej stronę, miało pokaleczoną twarz i wydłubane oczy. -Aaaa!!!-Krzyknęła. Nagle wszystkie, puste oczodoły skierowały się w jej stronę. Dzieci nie miały oczu! -Boże, to niemożliwe!!! Pomyślała, że to sen, że to jakiś koszmar. Powoli zaczęła się wycofywać. Gdy już była na skraju przerażenia, poczuła delikatne szarpnięcie za rękę. Odwróciła się i natrafiła na smutne spojrzenie wiotkiej i trupiobladej dziewczyny. Mogła mieć ok. 18 lat.
-Chodź ze mną. Tu nie jest bezpiecznie.–powiedziała nieznajoma. Franczeska podała jej dłoń.

[Lady_Supay]

To moja pierwsza próba z prozą i pierwszy fragment opowiadania. Jeżeli zdecydujecie, że mimo błędów, które niewątpliwie popełniłam, da się to czytać, to chętnie zamieszczę kolejne fragmenty. Proszę o praktyczne wskazówki i pomoc. ;)
Dziękuję i pozdrawiam.

[dytko]

moim skromnym jak na pierwsza probe, to bardzo dobrze Ci to wyszlo. Jest jednak pare niedociagniec. kiedy budujesz napiecie staraj sie byc mniej doslowna i ciagnac je mocniej, czasami urywasz napiecie stereotypowym stwierdzeniem badz obrazem. Ogolnie podoba sie i chetnie poczekam na wiecej.

dytko

[Lady_Supay]

Dziękuję pięknie. Mam nadzieję, że następny fragment będzie bardziej poprawny i, że nie zanudzę. :)
Pozdrawiam

[Stefan_Rewiński]

Wiesz, chciałem coś napisać, ale może kiedyś.

[Piotr Rutkowski]

Widziałem taką scenkę , którą napisałaś chyba milion razy. Wystraszona kobieta, w podziemnym parkingu, stukot obcasów - banał, ale mimo to chciałbym wiedzieć co jest grane, o czym to jest,
jeśli to tylko taka króciutka wprawka to wyśmienita, bardzo fajny styl, obrazowy, technicznie bez uwag, jak na moje oko z jednym zapytaniem: czy aby nie lepiej pisac imię w orginalnej pisowni Francesca, a nie Franczeska,? traci dużo na tym...

Pozdrawiam, bardzo fajnei piszesz, podoba mi się takie thrilerowate pisanie aha i jestem zwolemnikiem pisania liczebników - osiemnaście a nie 18.

[Lady_Supay]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja chciałam "od zawsze" i chyba teraz zaczynam do tego dojrzewać.

[Lady_Supay]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, Piotrze. Następnym razem się poprawię. :)