Drogą- nie wiadomo dokąd

[Monika Norecka]

Otwieram oczy, wstaje świt

znów ten sam skrawek nieba,

ten sam kawełek ziemi.

Ciemno, cicho, strasznie...

szelesty, płacz, lament...

Rozpacz, żal i przerażenie...




Zapiera dech w piersi świadomość kolejnego wschodu słońca.

Dzień - tłoczno tu od ciał,

A pusto od nadziei.

Ciężko-

lecz wstają ci, co muszą wstać,

by iść przed siebie po kamieniach

i wyboistej drodze

z wolnością w sercu i pustką w żołądku.

Przez góry myśli, świadomość...

Drogą -nie wiadomo, dokąd.



Idę i zapominam o bólu,

Nie myślę o mrozie

Wyłączam współczucie

Obalam słabość.

Każdy krok to kolejny dzień życia.

Nie ogladam się za siebie.

Boże!żebym nie został w tyle.

A spis numerów coraz węższy.

Oblewa mnie pot przerażenia




I tak idę

z sercem zamkniętym w dłoni,

By kiedyś otworzyć oczy

I zobaczyć skrawek własnego nieba.

[BeBe]

Jest tu to co najważniejsze w wierszu, czyli uczucie. Brawo za tak odważny wiersz! :) Sama takie piszę bo tylko takim sposobem opiszę wszystkie uczucia które mną targają. Popieram taki trochę buntowniczy styl :)

[Markiza de Merteuil]

Słowa uznawane za nadużyte, banalne, przepisane dobry poeta potrafi ubrać w nowe znaczenie.
Tobie to się nie udało. Za mało klimatycznie, nie weszłaś między sylaby, mało jest Ciebie w wierszu, jest zbyt ogólnikowy.

Pozdrawiam.