Opuszczony dom

[s44]

Stary opuszczony dom
Sam już nie wie ile pamięta
Ale bardzo chciałby wiele ludziom powiedzieć

O tym jak to jest mieć podziurawiony dach
Zgniłą podłogę i ściany
I stary dywan zakurzony dawno nieużywany

O tym jak pusto w zimnych murach
Nie ma kto patrzeć przez okna samotne
I myszy nie harcują bo są głodne

O tym jak na noc strach w mroku przychodzi
Zasmucona cisza bo milczy dla nikogo
I nikt się w niej nie modli do Boga

O tym jak ogrodem nikt się nie zajmuje
Schody na poddasze dawno nie skrzypiały
I o tym jaki czas przy wieczności jest mały

[NEDIM Egh]

Ładne...Bardzo przejmujące.Podoba mi się:)
Pozdro:*

[Konrad Mateusz]

Opisałeś, ba- to mało powiedziane, dałeś czytelnikowie poczuć, a nawet po części zrozumieć "duszę" tego wiekowego domostwa. W trakcie lektury Twego utworu miałem przed oczyma taki rozpadający się budynek, co bez wątpienia jest zasługą wprawyTwego pióra. Ten utwór jest znakiem niecodziennej wrażliwości Autora. Mówiąc szczerze żal mi tego domu, smutnego losu, który go dotknął (choć to-rzecz jasna- nie o człowieku mowa)- i właśnie tutaj dopatruję się Twego największego sukcesu jeśli idzie o "Opuszczony dom". Otóż udało Ci się mnie zmusić do refleksji, wywołać- o czym już wspomniałem, pewne uczucie smutku, żalu z powodu nieszczęścia samotności, tak bardzo dotkliwej, jakie spadło na "dom"; udało Ci się to ucznynić, pomimo iż przedmiotem Twego natchnienia nie był człowiek, któremu tylko prawdziwie można współczuć..
Co więcej kontrast czasu, naszego czasu, z wiecznością- jest niezwykle przejmujący.

Jestem pełen uznania.