Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

zaplanuj spontaniczność zdarzeń
wrzucając mnie wiatrem
pośród rzeczy śmieszne

ze mną można tylko w dali znikać cicho

czary pryskają na wrzosowiskach
między wierszami rozdmuchują mgły
cofając zdarzenia

zrozum to co powiem

muzea romantyzmu obumierają
za oknem cisza pożółkłych ścian
kontrastuje z jesienią liści

spróbuj to zrozumieć dobrze

Opublikowano

zaplanuj spontaniczność zdarzeń
wrzucając mnie wiatrem
pośród rzeczy śmieszne

ze mną można tylko w dali znikać

czary pryskają na wrzosowiskach
między wierszami rozdmuchują mgły
cofając zdarzenia

muzea romantyzmu obumierają
za oknem cisza pożółkłych ścian
kontrastuje z jesienią liści

spróbuj to zrozumieć


//////////////

wieczności.

Opublikowano

Język romantyzmu nie umiera, nawet w tym ultra nowoczesnym (jak niektorzy sądzą) forum są te same zwroty co niecałe 200 lat temu. Ale to tak na marginiesie zupelnie, bo tutaj takieg czegoś nie ma i biorę wiersz taki, jaki jest.
Pozdrawiam.

Opublikowano

za oknem cisza pożółkłych ścian
kontrastuje z jesienią liści
:)
podoba mi się choć muszę się przyznać,że twórczości Stachury nie znam prawie (za co pewnie zaraz ktoś mnie zgani:))

pozdrawiam znad żurawia;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma W sumie, dobrze nauczyć się tolerancji w stosunku do tych, którzy nie pasują do ram, które sobie wyznaczyliśmy i nie można zapominać, że to również dotyczy nas.
    • Mój tata zmarł w szpitalu na oddziale neurologicznym. Leżał na sali z pachentami przeważnie w ciężkim stanie. Zdawałem sobie sprawę, że część z nich jest umierająca, ale nie dopuszczałam do siebie, że mój tata z tego nie wyjdzie. Na sąsiednim łóżku leżał wysoki, chudy mężczyzna, o dużych, kościstych dłoniach. Cierpiał on na jakieś schorzenie, które powodowało nieustanne trzęsienie się tych ogromnych dłoni. Pewnego razu, gdy przyniesiono kolację, pielęgniarka zapytała czy mu pomóc.  Odpowiedział, że nie trzeba i zaczął od mieszania herbaty łyżeczką. Kubek się trząsł, łyżeczka dzwoniła, ale jakoś udało mu się zamieszać. Potem podjął próbę napicia się z kubka. Niestety, nieustannie trzęsące się ręce spowodowały, że do ust doniósł niemal pusty kubek. Obserwując tę scenę próbowałem zachować powagę i jakoś mi się to udawało... aż do momentu, gdy po kolacji (która w większości wylądowała na podłodze) postanowił prześcielać sobie łóżko. Gdy zaplatał się w prześcieradło nie wytrzymałem i parsknąłem śmiechem.  Nie czułem się z tym dobrze, bo wiedziałem, że to są umierający ludzie. Życie czasami bywa bardziej zaskakujące nawet od zmyślonych anegdot.
    • Zawilgocenie bardzo wysokie, warunki terrarystyczne, jakiś pająk mógłby w nich żyć, albo gekon bynajmniej jeśliby zachować odpowiednią temperaturę oczywiście. I co? Nie wspomniano w wierszu o temperaturze, więc zakładam, że wiersz jest suchy, jak to było w zamierzeniach :) Zresztą, jak dla mnie... niezwykle udany wiersz.   Pozdrawiam :)
    • Proszę Pani proszę pana ale mają państwo wymagania, Już bilety wyprzedane w tej grotesce sprzedam teatr. Proszę licytacja rozpoczęta 10, 20, 50, 100 Myślę, że próg przekroczony 100 lat biją dzwony Kto da więcej życia za groteskę, Już za chwilę sprzedam Tylko główny aktor przestraszony...
    • @Berenika97 dziekuję
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...