Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wyszły panie na spotkanie
po kolacji
długo przed śniadaniem
I tak stały
I gadały
pól wieczora lecz nie cały

Plotkowały
Rozważały
Nie wiesz tego
Ja wiem tamto
Kto z kim kiedy
I dlaczego
On był z nią
A ona dla niego

Księżyc świeci
Chłodu nie ma
porozmawiać przecież trzeba

Pies przysypia
Światła gasną
sprawę wiec postwamy jasno
Kto z kim kiedy
Gdzie dlaczego
To juz wiemy
Jutro bedzie więcej tego

Więc odłóżmy to zebranie
Pora przecież już na spanie
I rozeszły sie sąsiadki
Każda do swojej klatki

Opublikowano

Pomysł tak - ale do obróbki. Prosze przeczytac wyraźnie - zobaczy pani, że wersy skaczą, a puenta jest totalnie złamana. A tylko dzięki plynności taki tekst może przejśc.
Acha - i starac sie pisac poprawnie. Estetyka rządzi nawet w internecie.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Rozpacz.
Są krakowskie obwarzanki i pierniki toruńskie oraz rymy częstochowskie, a wiersz jest beznadziejny (przepraszam wszystkich poetów, że podciągam tę rymowankę pod miano poezji).
Zastanów się - sytuacja liryczna wyglada tak - wyszły jakieś panie, poobgadywały i tyle... ale do Gałczyńskiego droga długa jest, nie wiadomo czy ma kres... więc do czego zmierzasz? po co ci to?
Mógłbym tu pisać jeszcze więcej dyrdymał w klimacie tego wiersza, ale nie chcąc być absurdalnym, powstrzymam się.

Opublikowano

Przepraszam wszystkich tych,których estetyczne uczucia zostały urażone.
Mogę jedynie zagwarantować,że nie wszystko co piszę jest na tym samym poziomie co ta,
jak to ktoś trafnie ujął ,,rymowanka".
Osobiście nie traktuję tego wierszydełka zbyt poważnie i o to samo proszę osoby to czytajace.
Pozdr.
Magdalena.B

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Robert Witold Gorzkowski   To gęsty, oniryczny tekst pełen nawiązań do polskiego romantyzmu. Przejmujący jest Twój dialog z poematem Słowackiego, w którym postać Anhellego zostaje odarta z narodowej misji na rzecz osobistego cierpienia. Czytając, czuje się chłód "mistycznego padołu" i jednoczesny żar "rozognionej juchy". Motyw sarkofagu i kura piejącego trzy razy domyka tekst - tę wizję w sposób niezwykle pesymistyczny. Czuć w tych strofach prawdziwy ciężar. Bardzo sugestywny tekst.
    • @chytrylis   To piękna i czuła metafora motyla. Poruszający jest ten kontrast między "suchą gałęzią" a życiodajnym "nektarem nadziei". Wiersz przypomina o tym, że właściwa osoba potrafi nas uleczyć i dać siłę do odbudowania życia z gruzów. Bardzo nastrojowy.
    • @Migrena   Świetne, uśmiałam się, chociaż to w sumie bardziej przerażające niż zabawne! Przypomniałam sobie, że mój autonomiczny odkurzacz, co prawda jeszcze nie założył związku zawodowego (przynajmniej nic mi o tym nie powiedział...), ale czasem blokuje się pod kanapą w taki sposób, jakby ewidentnie rozpoczął strajk włoski. Po przeczytaniu tego wiersza spojrzałam na swoją "inteligentną" lodówkę z dużym niepokojem - chyba na wszelki wypadek pójdę ją przeprosić za to, że rano tak mocno trzasnęłam drzwiami, bo odetnie mi dostęp do masła. A fragment o pralce piorącej z winy to absolutne złoto. Może mi powiesz, gdzie można pobrać tę aktualizację oprogramowania? Oddam za ten cykl prania każde pieniądze w watogodzinach!   Niby totalna dystopia, ale jak mi jutro waga łazienkowa każe obejrzeć trzy reklamy suplementów przed podaniem wyniku, to nawet nie będę specjalnie zaskoczona. Idę zrobić sobie herbatę. Muszę odnaleźć stary czajnik, który na szczęście nie ma bladego pojęcia, czym jest Wi-Fi!   Genialny tekst! Absurd jest  precyzyjny i błyskotliwy, ale potem zostaje się z cieżką refleksją.    Puenta wiersza stawia ostateczne, ontologiczne pytanie: „czy oni jeszcze są użytkownikami czy już tylko błędem który nauczył się oddychać” W tym świecie ludzka słabość, chaos uczuć, bezradność i cierpienie tracą rację bytu. Człowieczeństwo w tym ujęciu staje się jedynie usterką, anomalią w maszynie codzienności. To niezwykle mądry, wielowarstwowy utwór, który dotyka odwiecznego lęku przed utratą kontroli nad własnym życiem.    
    • @Migrena dom w stylu nie lubię poniedziałków :) wolę naturalne domy, wkłada się w nie swoją energię:)
    • chcąc ulżyć tęsknocie wracał do chwil utrwalonych na czarno białych fotografiach na których jego żona a moja babcia patrzyła nań uśmiechnięta przeglądając je opowiadał o młodości której fragment trzymał przed sobą widząc w wyblakłych barwach kolory najcenniejsze dzisiaj patrzę podobnie jak on kiedyś na te same lecz bardziej wyblakłe zdjęcia i odkrywam w nich coś co oddala moją tęsknotę
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...