cóż to, któż to ... czyli kij, włóczęga i chłop

[Witold_Adam_Rosołowski]

cóż to, któż to – po drożynie, jakby szedł a płynie,
to duch kija – włóczykija w zmorze się uwija,
idzie dziarsko i najprzedniej, idzie w nocy pełnię
spod księżyca się wydzicza,
hejże !

cóż to, któż to – za tym kijem, czyje bielmo, czyje,
to samego włóczykija zjawa – co za chryja,
leci jakby w ogniu świecy, jakby wśród zamieci,
spod księżyca się wydzicza,
świeci

cóż to, któż to – to ci sami, oby świt ich spławił,
nim to drugie pierwsze złapie, nim ujeździ w łapie,
trzeba ranka, próżna walka, ulatuje pałka,
wędrownica spod księżyca
żadna

któż to, cóż to - za potwora, żadna to już zmora,
koń i wóz, a na tym wozie człowiek w snu pogodzie,
zbudził się na zjaw występek myśli cóż za tępe
to stworzenia bez zdarzenia
tęskne

cóż to, któż to go przestraszył, że z woźnicą naszym
śmierć stuliła się na wozie niby życia złodziej,
wraz uciekła z życiem w pięści, człowieku nieszczęsny
- drwiłeś – hejże, sam w tej poincie
tęsknij

cóż to, któż to ... pusto, pusto,
znosi świt ponocne lustro,
z gwiazd pomrokiem w stawie plusnął
i na dnie na kiju kica
niknie w bielmie róg księżyca
na wpół wiorsty od Przasnysza ...

[Tomasz_Tylczyński]

Nie-komentarz.
To trzeba pozostawić bez komentarza, po raz kolejny udowodnił pan że nie potrzeba motać i kombinować że by było miło.
I daje do myślenia
Pozdrawiam.

[Witold_Adam_Rosołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję Panie Tomaszu - miał to być wesoły wiersz a wyszedł taki smutny i zrozpaczony - rzeczywiście nie wiem czy ktoś go będzie umiał odczytać - czy nie pojawią się komentarze typu "cóż to, któż to..." ale dla wtajemniczonych zasugeruję że to ten sam chłop co z poprzedniego wiersza stawił się z biczyskiem na rynku w Przasnyszu i może ten sam chłop co do Domu Kultury trafił - myślę że kontynuację pociągnąłem - a co z resztą tą najciekawszą - czekam na komentarze

pozdrówko W_A_R

[Tadeusz_Hutkowski]

Lubię ten cykl.
Poprzedni podobał mi się bardziej ("Sonet Chłopski)

Pozdrawiam

Tadeusz

[Witold_Adam_Rosołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję Panie Tadeuszu za komentarz - rozumiem że każdy ma swoje gusta a co niektórzy guściki - poprzedni wiersz wygrzebałem dosłownie z zaświatów a ten - no cóż - postaram się zagustować w następnym

pozdrówko W_A_R

[Anna_Maria]

nie mam dziś nastroju do komentarzy
biorę do ulubionych;)
anka

[Witold_Adam_Rosołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję Aniu za ulubione i że znalazłaś czas aby do mnie zajrzeć
trzymam kciuki abu Twój nastrój poszedł sobie w tę drogę w którą uśmiech i samopoczucie odnajduje swoje odbicie

pozdrówko W_A_R

[Anna_Maria]

dzięki Witku za miłe słowa:)
serdecznie pozdrawiam
anka

[natalia]

Drogi Witoldzie ...
jak lubię tę Twoją stylistykę!
tym razem juz nie tylko śmiech, ale i refleksja pozostaje.

Serdecznie podrawiam :)
Natalia

[Witold_Adam_Rosołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzięki Natalio za odwiedzenie mojego "cóż to , któż to ..." i za stylistykę i za uśmiechy i za refleksje, które pozostają po przeczytaniu tego co napiszę

pozdrówko W_A_R

[Paweł_Kolcaty]

Otóż to, Natalia trafiła w sedno. Autor wspomnieł, iż w zamyśle pierwotnym miało być śmiesznie. A jest refleksyjnie. Jednak nie jest to refleksja mroczna! Pański Przasnyski chłop zyskuje u mnie uznanie z każdym wierszem.
Osobna uwaga należy się koronkowej, czy może "koronkarskiej" wręcz robocie nad stylistyką utworu.

Pozdrawiam,
Kolcaty

[Witold_Adam_Rosołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

to dla mnie szok - dziękuję Panie Pawle za tak niesamowicie nieoczekiwany komentarz
pozdrówko W_A_R