Polak mały

[Tomasz Fryczewski]

Bardzo groteskowo
wygląda na kolorowej ulicy
Jego mała ogolona główka
miniaturowe piąstki i zęby zaciśnięte
w geście nienawiści są bolesnym
kontrastem dla oczu

Jego kraj to Polska ale
żydom pedałom
i innym odmieńcom precz
tak powtarza ojciec przed snem

Razem z bratem ojcem
idzie w skórzanej kórtce
do kościoła pomodlić się
jak na polskiego katolika
przystało
tak powtarza ojciec przed snem

Kazania wysłuchał
cierpliwie nie wiercił się
jak inne dzieci one są
godne pogardy
tak powtarza ojciec przed snem

W małej główce gotuje się
lecz trzeba wytrwać samodyscyplina
żeby nie być takim jak oni
tak powtarza ojciec przed snem

Jest dumny bo ma glany
wypucowane i zaraz będzie glanował
pedałów żydów i feministki
tak ojciec powtarzał przed snem

I płynie z inyymi
rzeką nienawiści przez ulicę
Jakiś wielki wziął go na barana
uśmiechnął się i dał mu swoją flagę
by nią wymachiwał wysoko
tak ojciec powtarzał orzed snem

Z daleka zielenił się park
zalany słońcem z ozdobnym
mrokiem na korze drzew
Tam spotkali się
tak jak mówił ojciec wczoraj przed snem

Wielki postawił go na ziemi
i z kijem w tłum rzucił się
bał się przez moment cofnął się
Nie możesz się bać- zajebać drani!
tak ojciec mówił przed snem

Z oszalałym wrzaskiem w tłum
rzucił się machał na oślep
swoimi rękami
wpadł na ojca ojciec z kimś szamotał się

To pedał jeden broń trzymał
blisko siebie i ojca
Nie bój się!!!rzucił się ojcu
z ratunkiem
Huk zaskoczył go jakby dobiegał z oddali
przeszył mózg

Zobaczył krew na kurtce
tata znowu będzie zły
poczuł ciepło w sobie
osunął się

Usłyszał z ust ojca jeszcze
kocham cię !
tego ojciec nigdy nie mówił przed snem.

[Konrad Mateusz]

Muszę przyznać, że ujął mnie koncept Twojego utworu. Zaskakujące i jednocześnie dające do myślenia zakończenie. Wydaje mi się, iż udało Ci się ukazać cząstkę prawdziwej, ludzkiej natury- wobec śmierci syna ojciec zapomniał o nienawiści; wobec tej prawdy ostatecznej jaką jest śmierć wszystkie ideologie nienawiści zniknęły; człowiek, który żywił siebie i syna nienawiścią i zapewne z tego powodu uważał się za "twardego", nieskłonnego do "sentymentalizmu" osobnika, w ostatecznym rozrachunku okazał się zwykłą, słabą, ludzką egzystencją. Myślę też, przynajmniej tak to odbieram, że udało Ci się uwypuklić prymat dobra ("kocham cię") nad nienawiścią, gdyż to ona przegrała, to o niej ojciec zapomniał w chwili tak dramatycznej na rzecz tych dwóch słów...
Możnaby wyciągnąć więcej jeszcze wniosków (nie wiem czy ze wszystkimi się zgadzasz- ja prezentuję swoją interpretację).

Co do konstrukcji formalnej- muszę przyznać, że negatywnie odnoszę sie do używania przekleństw w utworach, choć rozumiem że świat w jakim żyją bohaterowie Twojego wiersza jest brutalny jak słowa, których użyłeś. Mimo to starałbym się je zastąpić jakimiś mniej drastycznymi w wyrazie.

Podsumowując- wiersz spodobał mi się przede wszystkim ze względu na treść. Daje do zastanowienia.

Pozdrawiam.