Kubek

[Amras_Elensar]

Nie było nigdy takiej ciszy
jaka się działa
kiedy z mojej ręki wypadł kubek

Obracałem się razem z nim
dokładnie w dół
i nawet nie przeszkadzał nam
lęk wysokości

Bezgłosu i niemocy
nabieraliśmy stopniowo
od dna
zakrywając pozostałości po cukrze
fusy

Cisza się skończyła
kiedy uchem (każdy swoim)
upadliśmy


W powietrzu zapachniało ozonem

[mayka]

można powiedzieć -taka cisza co dzwoni kiedy nagle "tracisz film", i tylko fakt, że w szpitalnych kubkach herbaty nie ma fusów, każe mi nie odbierać tego tak osobiście.
Tylko ta ostatnia część :

kiedy uchem (każdy swoim)
upadliśmy

jakoś tak nie bardzo. Zrezygnowałabym z tego nawiasu, a poza tym upaść uchem, no nie pasuje mi :)
ale klimat JEST o ile taki właśnie miał być

[Czarna Perła]

ostatnio jestem wybredna gdy czytam a juz ochoty na komentarze nie mam wcale, ale ten wiersz pobudził wyobraźnię i zmobilizował więc +
a dla mie mogłoby być bez ostatniego wersu z ozonem...

pozdrawiam :)
cz.p.