Podróż intymna - część 4

[macia miszka]

Ryba młot, ryba piła zadziwiają bogactwem wyobraźni chrześcijańskiego boga. Mogłyby się przydać jako wykwintne narzędzia jadalne. Skalary oraz mieczyki roztaczały wokół siebie niebiańską poświatę niczym aereolę nad głową anioła. Ośmiornica zaś czule się uśmiechała wyposażona w ogrom macek z, którymi nie mogła sobie poradzić. Rafy koralowe mieniły się wszystkimi kolorami tęczy gotowe jak atom wybuchnąć wylewając z siebie całą zawartość.
Ostatecznie udaliśmy się na grzbiet wieloryba, który pozwolił nam zachłysnąć się nieokiełznaną magią woloności. Oboje wpatrywaliśmy się na latające ryby zanurzające się raz po raz w południowym słońcu.
Następny przystanek czekał nas w mieście Romusa i Remulusa - mitycznych braci wiecznie ssących pierś swojej matki.
Na Placu Świętego Marka nasze ciała przyzwyczajone do pozycji siedzącej pokrył tłum gołębi.
Niczym "Ptaki" z filmu Hitchcocka przygniatały nas swoim ciężarem. Gołębie symbolizują niezależnie od swojej barwy : czułość, ciepło i ochronę czyli to co dla człowieka najważniejsze.
Udaliśmy się do włoskiej gondoli przepływającej przez tlące się strumieniami błękitu jezioro Garda.
Przypominało ono swoim widokiem źrenicę mojego przyjaciela - teraz po tak długim przebywaniu w jednym czasie mam odwagę użyć tego słowa. Zjedliśmy klasyczne sphagetti podane z sosem ze świeżutkich pomidorów. Makaron wijący się na naszych talerzach swoim wyglądem przypominał węże morskie penetrujące śliskość swoich ciał.
Wszystko to było posypane szczyptą żółtego proszku zwanego po prostu parmezanem.
Na koniec podano nam wodę - bo tylko ją piją włosi.
Życie we Włoszech snuło się po poranku aby następnie otworzyć swoją paszczę na fascynujące oblicze nocy. Wtedy tak naprawdę zaczynała się prawdziwa zabawa : przyśpiewki, wino tańczące strumieniami, swawole.
Przeznaczenie było nieuchronne. Pociąg pędził z niespotykaną wręcz prędkością lat świetlnych.
Czekał nas tylko pełen zadumy nad siłą natury marsz pingwinów królewskich.
Wcześniej jeszcze będziemy bujać się na wskazówkach londyńskiego Big Bena wchłaniając każdy dowcip elokwentnych i wyrafinowanych anglików.
- Każda godzina jest ostatnia - odrzekł towarzysz mojej podróży po chwili wahania.
- Czas jest niczym piasek, który zbierasz godzinami. Wieże World Trade Center wiedziały co je czeka. Jednakże biegu czasu nie można zatrzymać tak jak i siły napawającego wolnością mknącego przez zielone połacie mustanga.
Również miłości sliniejszej niż huragany, powodzie oraz ogień. Zbliża się kres naszej wyprawy. Już wkrótce odkryjesz to co niezbadane. Później w twoim sercu zaiskrzy pustka. Co będzie kiedy będziesz wiedział już wszystko ?! Czy odkryłeś już niezapomniany smak pierwszego pocałunku ?! Jeśli nie - tego tam nie znajdziesz. Dzień zamieniał się w noc . Ciepło powoli odchodziło przywołując chłód. - Wszystko będzie dobrze , przytul się do mnie . Przybliżył swoją twarz niemalże muskając mój policzek nosem. Być może chciał mnie pocałować. To jednak by wszystko zepsuło. Zatopieni w aksamitne szale siedzieliśmy obok siebie niczym istoty nie z tego świata pobierając ciepło własnych ciał.
Światło zamieniało się w mrok obnażając widok ostateczny - taki jaki widzi dopiero co narodzone nurzające się jeszcze w ciepłych jak serdeczny palec wodach łożyska swojej rodzicielki dziecko.
Cierpliwość zawsze popłaca. Warto było tyle czekać aby ujrzeć mrożący krew w w żyłach zadziwiający pokaz ambicji i niecodziennie spotykanej solidarności.Tysiące wyglądem przypominających zakonice na śniegu pingwinów królewskich rozpoczęły ponad dwustukilometrowy marsz aż do miejsca swoich godów. Jak co rok bez reszty.
Po raz kolejny nie zahaczając czubkami swoich palców pomogłem swojemu przyjacielowi w ujęciu bagażu życiowych doświadczeń. Nasze twarze odbiły się o siebie niczym lustra wody.
Wyciągnął swoją dłoń szczupaka ściskając moją mocno a jednocześnie niezwykle ciepło.
Przyciągnął mnie do siebie oraz poklepał po ramieniu jakbym był starym , dobrym znajomym.
Wciąż nie puszczająć wpatrywał się w pustą zakrytą mgłą przestrzeń za oknem.
Ostatecznie uwolnił moją dłoń każąc mi jednak delektować się opuszkami jego palców.
Jego twarz zniknęła z pola mojego widzenia. Przez chwilę - mam tę niemal stuprocentową pewność odwrócił się raz jeszcze aby z obrazem mojej twarzy wyruszyć na stację przed krańcem świata. Przez cały czas drogi, która mnie gnała ku niezwłocznemu celowi poznania zastanawiałem się czemu nie zapytałem jak ma na imię, nie poprosiłem o numer telefonu ?
Może dlatego,że dobrze wiedziałem, że wkrótce się zobaczymy.
Przecież tak właśnie miało być.