Armia Zwiędłolistnych Szeptów z Alei Późnego Lata

[MartaR]

siądzie pani pode mną –
zabrzmiał siwy wiatr wśród liściastych kożuchów
świszczącym wieczorem i wplótł rozkosznie w miedziany warkocz
ćmy tarmoszące pajęczyny latarnianych promieni
chichocząc w kącikach ust
abstrakcją myśli mijających je kapeluszy

usque ad finem – chwilą zapomnienia na ławce pod biblioteką

dzierżąc blade palce ku zmarszczkom nocy
lgnęła w wilgoć desek jak skrzypiec dźwiękiem i orkiestrą spłynęła
w dębowych pni słodkość i wrześniowych kroków
dorównała deszczom chłodnym
siąknąc w swe oczy upadłymi stronicami gdy lepkich tęsknot
zabraknie i zamruczą cicho chodniki