Za Bukowskiego

Piotr Rutkowski · 28 Lipca 2006

mojej ukochanej siostrze (jedynej)

Tym razem obudziłem się wcześniej niż zwykle, było krótko przed jedenastą i prawdę mówiąc czułem się lekko zdezorientowany wczesną porą, jeszcze na dodatek ten cholerny upał od rana do wieczora. Nie można się wyspać, bo ledwo zaśniesz, masz wrażenie, że ktoś przypieka cię na rożnie, a głowa zdaje się być jedną wielką kroplą potu i tylko czekasz na nocny powiew wiatru jak na zbawienie.
Otworzyłem oczy i zobaczyłem swojego ojca. Miał taki dziwny wyraz twarzy i co ciekawsze nie darł mordy. Był spokojny jak nigdy. To mogło oznaczać jedno, czegoś ode mnie chce. Przeczucie mnie nie myliło.
- Twoja siostra zapomniała przesyłki, prosiła żebyś w przerwie na lunch
podrzucił jej do pracy.
Ucieszyłem się na tę okoliczność i postanowiłem spełnić jego prośbę. Od miesiąca nie byłem na dworze. - Taka przejażdżka dobrze mi zrobi - pomyślałem. Wziąłem od niego na bilet i wyruszyłem do stolicy.
Nie wszyscy z was to wiedzą , ale od początku lipca do końca wakacji, pociąg dojeżdza tylko do Zachodniego. Potem trzeba łapać wahadło, żeby dostać się do centrum. Nie bardzo mogę to zrozumieć. Skoro jeździ pociąg wahadłowy, a Skmka kursuje bez przeszkód na całej trasie , to po co te wszsytkie ceregiele?
O trzynastej byłem już na Centralnym, przeszedłem przejściem podziemnym na przystanek i w mig złapałem dziewiętnastkę w kierunku Żoliborza. Po chwili byłem już na Anielewicza. Tam spotkałem się ze swoją siostrą i wręczyłem jej przesyłkę. Ucieszyła się, ale nie mogła ze mną rozmawiać. musiała wracać do pracy. Umówiliśmy się na siedemnastą. Wiedziałem, że coś knuje. Zawsze , gdy się tak uśmiecha słodko to znaczy , że coś knuje. Znam ją jak własną kieszeń.
Za ostatnie drobne kupiłem Dog in the Fog i udałem się do Arkadii. Nienawidzę tych wszystkich multipleksów, ale ten był w pobliżu, i miał jedną wspaniałą rzecz, która wyróżniała go ze wszystkich wielkich galerii – sklep muzyczny. Szedłem więc sobie spacerkiem, w cieniu, popijając Doga, i czułem się wyśmienicie. Rekonesans w stolicy. Dog ma co prawda tylko pięć procent , ale to zawsze coś, i ten karmelowy posmak. Czułem się jak król kurwa.
Dosyć szybko dotarłem na miejsce i musze wam powiedzieć, że to jest swoiste miasto w mieście, to jest jak dom. Na upartego, gdyby dogadać się z cieciami ( a idzie, wierzcie mi) można by zamieszkać w środku. Mają tu wszystko, można zjeść, napić się, poczytać, zagrać na instrumencie. Jest też rozrywka, jak ktos lubi kino. Raj na ziemi, ale myślę, że gdybym zdecydował się tu zamieszkać, to na dzień dobry, przegoniłbym te wszystkie wycieczki dzieciaków. Mój dom to nie muzeum, choć niektórzy uważają mnie z racji wieku za typowy skansen. W każdym razie , opcja jest do rozważenia.
Biorąc pod uwagę fakt, że wpadłem tu na chwilę i nie mam zbyt wiele czasu, wszedłem prędko do muzycznego, nie pytając o zgodę, usiadłem przy jasnobrązowym pianinie i zagrałem kilka numerów na rozgrzewkę, na rozciągnięcie palców. Taka gimnastyka dłoni. Ani się zorientowałem, a stała już przymnie taka tłusta baba. Boże! Mogła ważyć z dwieście kilo i mieć na oko ze czterdzieści lat. I ten śmieszny kapelusz słomiany na głowie, który pasował jej jak świni siodło. Na sam widok palec zsunął mi się z gis na f.
- Bardzo ładnie pan gra.
- I co z tego?
- Naprawdę , bardzo mi się podoba.
- Gówno mnie to obchodzi tłuściochu!, Przecież nie gram dla ciebie , ty wielka kupo sadła!
- Co?
- Kuń sro! Idź mi stąd , bo przez ciebie zafałszowałem. Już! Prędko!
- Ty chamie jeden, ty, ty!
- No kto?
- Ty niewychowany chamie ty!
- Poszła stąd mówie!
Zawinęła się ze sklepu. Boże co za ulga. Wszystkie myślą, że to dla nich człowiek gra, pisze, tworzy. Żeby to jeszcze wyglądało i ze dwadzieścia lat mniej miało. Wytrąciła mnie jędza z równowagi i popsuła humor. Postanowiłem zmienić lokal.
Zrobiłem rundkę żeby zorientować się w wolnych miejscach. Niestety o tej porze, w Empiku, było wielkie przepełnienie. Rozczytało nam się społeczeństwo. Z nudów chyba. W pociągu wszyscy z książkami, na Zachodnim laseczka z książką, nawet fajna. Miała takie wielkie okulary słoneczne , co to teraz w modzie są, pół twarzy zasłaniają, ale niestety strasznie grube łydki, strasznie grube łydki miała, no i Coben. Nie do przejścia. A tutaj też wszyscy czytają. Kiedyś narzekali, że za mało czytamy. Robili nawet ankiety i wychodziło , że jedna na rok. Teraz to wygląda lepiej. Stanąłem przy półce z poezją i czyhałem na wolne miejsce. W końcu facet z wyborczą i cieniutkim wąsikiem podniósł swoją chudą dupę i zareagowałem błyskawicznie. Jak struś pędziwiatr, ruszyłem do półki z literaturą obcą, chwyciłem Z SZYNKĄ RAZ! i rzutem na taśmę zdąrzyłem usiąść. Jeszcze sekunda i ruda małolata wystrychnęła by mnie na dudka. A tak , wygodnie usadowiłem się między ludżmi i rozkoszowałem się znakomitą prozą, chociaż w sumie, nie wiem co oni widzą w tym Bukowskim. Chleje, rucha, i obstawia konie . Też mi coś. Nie mogłem nawet się zachwycić. Jego powieści są tylko rozwinięciem. Opowiadania są zdecydowanie lepsze. Chciałem wrócić do półki z Bukowskim, ale nie mogłem tego zrobić. Gdy tylko wstanę i ruszę w tamtym kierunku, ktoś zajmie moje miejsce. Ale co się nie robi dla literatury. Wstałem , i wróciłem tam, skąd wziąłem książkę. Kilka sekund , moje miejsce zajął już ktoś inny. Nie było więc odwrotu i nagle zobaczyłem wolną pufę przy jego książkach. BÓG ISTNIEJE!
Mogłem zrobić wszystko. Miałem czas. Odłożyłem książkę na miejsce i chwyciłem zbiór jego opowiadań. Wygładziłem siedzonko i z wielką gracją usiadłem wygodnie na mięciutkiej pufie. Wyglądałem jak stróż, strzegący tajemnicy. Miałem rację. Jego opowiadania to majstersztyk.
- Teraz już wiem, dlaczego jesteś takim chamem! – usłyszałem znajomy
głos. Podniosłem wzrok znad książki by się upewnić. Niestety.
- Czego ode mnie chcesz tłuściochu! Śledzisz mnie?!
- Wstydź się!
- Spierdalaj ! Mówię ci spierdalaj ! Daj mi spokój!
- Nigdy nie będziesz dobrym człowiekiem. !
- SPOKÓJ! CHCĘ MIEĆ WRESZCIE ŚWIĘTY SPOKÓJ!!!!
Ludzie spojrzeli na nas, a baba, zmieszana całą tą sytuacją, odpuściła sobie i poszła , diabeł wie gdzie, a ja wróciłem do lektury.
Czas pędził nieubłaganie, gonił mnie, a ja po prostu chciałem mieć tą książkę. Był jednak pewien problem. Nie miałem już pieniędzy. Nie mogłem jej kupić, ale też nie chciałem się długo nad tym problemem roztrząsać. Postanowiłem pierwszy raz w życiu wyjść z nią na bezczelniaka. Schowałem ją za pazuchę i ruszyłem stanowczym krokiem do wyjścia. Tam ukłoniłem się grzecznie cieciowi i gdy tylko zapiszczała bramka dałem dyla. Nie trudno się domyślić, że ruszył za mną w pogoń. Dawałem wielkie susy , a strażnik nadawał coś do tej swojej krótkofalówki. Udałem się do drzwi wejściowych i to mnie zgubiło. Drzwi były ruchome i automatycznie sterowane, nie można było ich pchać i w żaden sposób przyspieszyć ich działania. Wpadłem w pułapkę. Gdy tak obracałem się razem z nimi, na zewnątrz czekała już na mnie brygada iście antyterrorystyczna.
Zaprowadzili mnie do tego swojego pomieszczenia. Spaślak rzucił do kolesi hasło i spuścili mi niezły wpierdal.
- Odechce ci się kraść!
- Ała Ała, NIE JESTEM ZŁODZIEJEM ! NIE JESTEM ZŁODZIEJEM
Okładali mnie ostro. Bili gdzie popadnie.
- Zachciało ci się książek czytać?
- Nie! CHCIAŁEM TYLKO TĘ KSIĄŻKE! TO ZNAKOMITA POZYCJA NAPRAWDĘ, ała ała, to jest BUKOWSKI KURWA!
- I co z tego? Wiesz z czego pisarz żyje? Z tych, którzy go kupują a nie okradają!
- Przecież on już nie żyje! Ała!
- To jeszcze o niczym nie świadczy!
Dostałem jeszcze kilka razy glanem po głowie i dali mi spokój. Zwijałem
się z bólu a ci wszyscy napakowani goście wyraźnie się zmęczyli. Wytarłem krew z nosa, oparłem się o ścianę i próbowałem wyrównać oddech.
- Wiesz co robimy u nas ze złodziejami?
- NIE JESTEM ZŁODZIEJEM
- Wiesz co robimy ze złodziejami?
- Nie wiem co robicie. Możecie mnie nawet zabić, ale pozwólcie mi zabrać książkę do domu.
Wtedy podszedł do mnie łysy gość. Miał ze dwa metry, szerokie bary i gumową pałkę. Drugi z nich chwycił mnie za ręce, a łysy zaczął mnie po nich okładać tą właśnie pałką. Zacisnąłem zęby, ale ból był potworny. Połamali mi palce. Nie usiądę szybko do pianina, ale to nic. Najgorsze jest to , że nie pozwolili mi zabrać książki. Puścili mnie wolno.
Pozbierałem się i opuściłem to Eldorado. Przyspieszyłem kroku, w końcu byłem umówiony na spotkanie z siostrą. Zdąrzyłem na czas. Szkoda, że nie widzieliście jej miny.
- Co ci się stało?
- Przewróciłem się. To przez to słońce.
- Mam coś dla ciebie.
- Dla mnie ?
- Wszystkiego najlepszego.
- Jejku, zupełnie zapomniałem, Przecież dziś Piotra i Pawła,
- Kupiłam mały prezent. Proszę to dla ciebie. – powiedziała i wręczyła mi
mały prostokątny pakunek. Tą niby przesyłkę, którą wiozłem dla niej. – Wiem ,że go lubisz. Nie muszę wam mówić co było w środku? Wróciliśmy do domu. Siostra zrobiła moje ulubione pierogi z serem, a ja zasiadłem do sieciowego pokera. TO ROBIĘ NAJLEPIEJ W ŻYCIU.

KONIEC

Brygida Konia · 28 Lipca 2006

!!!

No puenta niesamowita! naprawdę dobre, bardzo mi się podoba! :)

Sprawy techniczne pomijam, bo to, że niektóre zdania napisałabym inaczej wynika nie z tego, że te, które napisałeś sa złe, tylko z tego, że po prostu ja bym je inaczej napisała :P

Wiesz, jak dostawałam tę historię urywkami i czytałam, to naprawdę miałam wrażenie, że to jest wstęp do czegoś, bo jakoś nie mogłam uwierzyć, żebyś po prostu napisał o "dniu z życia kogostam", ale oczywiście to zakończenie wszystko wyjaśnia, domyka całości :)

"Czułem się jak król, kurwa." hihi, czyli jednak ;)

No co ja mam napisać? Jest bardzo fajne :) Jest bardzo w Twoim stylu i dobrze!

Pozdrówka!

Sanestis_Hombre · 28 Lipca 2006

Jest 35 stopni Celcjusza - nie wynotuję ci błędów (tam gdzieś było przymnie napisane razem więc zmień i wywał przecinek, który dałeś po wykrzykniku). Rozumiem, że zdania pisane wielkimi literami mają oznaczań podniesiony głos? (celowo rezygnujesz z informacji typu wściekł się, powiedział?).

Udowodniłeś nam, iż lubisz Bukowskiego i zrobiłeś to skutecznie. Po okresie zniżki formy znowu Piotr Rutkowski zaszalał i można go pogłaskać po głowie. Sam niejednokrotnie zastanawiałem się co by się stało jakbym wyniósł płytę Faith No More z tego przybytku kapitalizmu i nie zapłacił, a potem ruszył sprintem przez rynek. Jednak po tym tekście raczej zrezygnuję z tego zamiaru - można się pokusić o stwierdzenie - że na niektórych degeneratów (na mnie również) podziała jak zimny prysznic (w tonie nieco moralizatorskim - drogie dzieci - nie okradajcie sklepów).

p.s.
dog in the fog muli - przynajmniej mnie

Piotr Rutkowski · 28 Lipca 2006

nie okradajcie sklepów i pisarzy :D dzieki...

Espena_Sway · 28 Lipca 2006

dobra robota. opowiadanie napisane w charakterystycznym
stylu, jak zwykle realistycznie - tego chyba poszukujemy
w prozie :)

serdecznie Espena Sway :)

Oxymoron · 28 Lipca 2006

Dwoi mi sie i troi przed oczyma, nie dam rady dobrnąc do końca, mimo najszczerszych chęci. Obiecuję jutro przeczytac, and uwentualnie skomentowac.
Narazie jedna uwaga -Dog in the fog... Panowie, na Boga! Toż to nawet nie piwo! To sok jakis jest pseudoalkoholowy! Zeby kobieta was pouczała.... Wstyd, Panowie, wstyd i hańba!

Sanestis_Hombre · 28 Lipca 2006