Kwiat lipy

[jacek_sojan]

z otwartymi oczami spały wtedy dziewczęta
przewróciły im w głowach zawieszone w powietrzu
bursztynowe kolczyki
o północy się chłopcy wymykali z obejścia
i stawali pod lipą
jak przed drzwiami pałacu

złote kwiatów lichtarze jarzyły się wysoko
wirowały okrągłe i zielone sale
każdy szedł przed siebie każdy szukał drogi
i nie było takiego co stamtąd by wrócił

z otwartymi oczami spały wtedy dziewczęta
przewróciły im w głowach zawieszone w powietrzu
bursztynowe kolczyki
rankiem stały pod lipą jak przed drzwiami kościoła
paliło sie kadzidło świeciło się w środku

czuły zapach miodu bo ten błyskał czerwienią
bursztynów za którymi poszło chłopców roje
i przepadło bez wieści
stały by tak do dzisiaj wieki tysiąclecia
czekając na wyśnione u sroki kolczyki

burza w czarnym zaprzęgu nagle górą przemknęła
tęczą wzeszła nadzieja ścichł serbrnych igieł deszcz
zbierały je dziewczęta i szyły jasne suknie
stroiły się pospiesznie
słysząc chłopców śpiew

wyszli spod korzeni i wszyscy nieśli w dłoniach
bursztynowe kolczyki każdy swej dziewczynie
a lipa przydrożna wrzucona w landszafcik
na złote kopyto zamieniła siebie

kwiat lipy opadał
i pachniał
aż w niebie

[Roman Bezet]

Tak do końca nie wiem, co to miałoby być: przypowieść, śpiewka czy też rozliczenie z dawnym snem (ironiczne w dodatku: landszafcik)
;)
Początek straszy inwersjami (ale jeśli to piosenka, bo jakby refren się pojawia, to pomijam); momentami mi się "się" narzuca; "poszło chłopców roje"?
Kilka motywów można chyba opuścić bez straty, bo w całym wierszu grasz z konwencjami, aż buczy ;)
Właśnie: dla mnie za dużo, za ozdobnie (nie zawsze - podkreślam: dla mnie - obrazy są usensownione, wkomponowane w myśl wiersza, a dla samej ozdoby ile ich trzeba? ;)
Przypomina trochę w przebiegu i chyba przesłaniu Twój starszy wiersz (coś też o chłopcach i chyba lasach? było).
pzdr. b
PS. Dobrego wypoczynku na łonie ;)

[jacek_sojan]

Roman Bezet.; napisałeś - gra konwencjami; bo tak sobie zanuciłem, parskąjąc - trochę baśniowo
trochę dwuznacznie, bo to nie dla dzieci, ale dla takich, co to już dziećmi nie są,
ale jeszcze chcieliby nadal być nimi, bo znajdują w stanie dziecięctwa tę szczegól-
ną łaskę zawierzenia światu; więc to też pod autora...i pokolorowałem, prawda,
ale dzieci lubią kolorowe klimaty, i szczyptę tajemnicy, wtedy wszystko dookoła
jest takie fascynujące; a że jako dorośli czujemy uśmieszek za plecami, to nam
uświadamia ryzyko naiwności; ale ryzyko też przyciąga i bawi...zostawię tak, jak
jest; i dzięki za słowo pod wierszem... J.S
a na łonie jest różnie...czasem można wypocząć też! dzięki! i tobie też życzę
łona przychylnego...:))) J.S

[zak stanisława]

warsztatowo, nie moja rola, ja o treści, która urzeka bajkowo,piekna twoja lipa co pachnie do nieba, bo moja teraz śmieci do nieba, pachnie moment, a zaśmieca cały rok- na psa urok, ale i tak ją kocham, bo jest piękna, olbrzymia wzdłuż i w wszerz,
pozdrawiam piewco lipy>ES