Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

znamy znamy
to nie ja
człowiek w czerni własnych błędów
kipią z nieba granatowego
kpiny
drażniące uczucie
echem
wydawać by się mogło że nie
w ciemności
zezowate szczęścia w których dawno
też mi nie do twarzy
w czerni
człowiekiem nie
jestem
kobietą

Opublikowano

znamy znamy
to nie ja
człowiek w czerni własnych błędów
kipią z nieba granatowego
kpiny
drażniące uczucie
echem
wydawać by się mogło że nie
w ciemności
zezowate spojrzenia w których dawno
też mi nie do twarzy
w czerni
człowiekiem nie jestem


:) ja dziś myślę na wspak:) mam nadzieję, że to przez pogodę i minie szybko;

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



lub chłopów, co gderają :P


ewa
Opublikowano

no i bardziej kobieco, odbuziam cmok i.
a może tak?
znamy znamy
to nie ja
człowiek w czerni
własnych błędów kpiny z nieba granatowego
kipią
drażniące uczucie
w ciemności
wydawać by się mogło że nie
echem
zezowate spojrzenia w których dawno
też mi nie do twarzy
w czerni
człowiekiem
nie
jestem
kobietą

Opublikowano

no i bardziej kobieco, odbuziam cmok i.
a może tak?

znamy znamy
to nie ja
człowiek w czerni *
własnych błędów
kpiny z nieba granatowego
kipią
drażniące uczucie
w ciemności
wydawać by się mogło że nie
echem
zezowate szczęścia z którym ostatnio
też mi nie do twarzy
w czerni
człowiekiem
nie
jestem
kobietą

*'człowiek w czerni'- zapożyczone od Jacka Ozaista

Opublikowano

1)wyłuskałem ten zagieg bez pomocy pani Ewy ;)

lubię posługiwać się skojarzeniami więc opowiem

to jak głos przebijący się przez mrok tunelu,
jakby w jaskini, kapiąca woda i światło.

"kpiny

echem

w ciemności

2)natomiast ogółem wiersz mnie trochę męczy
słowa tworzą skojarzenia, które się powtarzają

zamydliła pani obraz, jest mało plastyczny
czy się ciężko. za dużo ciemności.

3)myślę jednak że utwór jest w miarę dobry i da się go
poprawić ;)

pozdr.

Opublikowano

Kamilu, miło że wpadłeś i oceniłeś; utwór jest ciężki i taki miał być,
słowa które są powtarzane w deugiej części są przeczeniem pierwszej, dlatego muszą być, zapis daje wieloznaczność, żeby odczytać w dwojaki sposób; taki mój eksperyment
powoduje za duże zamydlenie? i to też miało być, a że ciężko się czyta - tutaj oddałam uczucia- ciężkie, przygniatające z pretensjami do nieba!
pozdrawiam serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...