Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

podziękowania dla Bezeta

zak stanisława
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Roman Bezet

Roman Bezet

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Na dźwięk słowa "wino" - bezet padł (zasłużył sobie :) jeszcze dziś mnie boli głowa po wczorajszej lampce winnej na urodzinach Areny i Jacka P. (co się odbyło wieczorem ponad dachami Krakowa w zacnym, bo międzynarodowym gronie francusko-polskim ze świeżymi nabytkami z miasta Łodzi ;).
Sławo - przekażę asherowi komplementy - przydadzą mu się, bo on w byssnesy zagoniony - nie ma czasu na poezyję ;)
Należało się - dziękuj Żyry ;D
pzdr. b
PS. Stephen - wstaw do piwniczki, niech omszewa ;)
Stefan_Rewiński

Stefan_Rewiński

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Na dźwięk słowa "wino" - bezet padł (zasłużył sobie :) jeszcze dziś mnie boli głowa po wczorajszej lampce winnej na urodzinach Areny i Jacka P. (co się odbyło wieczorem ponad dachami Krakowa w zacnym, bo międzynarodowym gronie francusko-polskim ze świeżymi nabytkami z miasta Łodzi ;).
Sławo - przekażę asherowi komplementy - przydadzą mu się, bo on w byssnesy zagoniony - nie ma czasu na poezyję ;)
Należało się - dziękuj Żyry ;D
pzdr. b
PS. Stephen - wstaw do piwniczki, niech omszewa ;)

Ok, omszewa, Ty to masz życie.
Lady Aj

Lady Aj

Opublikowano
Opublikowano

Ja już dziękowałam Bezetowi, ale przyłączę się do tych podziękowań na forum..ekhm.. publicznym:) Bo rzeczywiście nagroda mnie ucieszyła niezmiernie, poezję mi przysłał dobrą ..a nawet najgorżą :)) no i proza też tam była. Dziękuję raz jeszcze zatem, tym razem na głos.

PS. Stefanie - to moje niech też omszewa :))

Lady Aj

Lady Aj

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



No właśnie - jak już wspominałam - nie wiem ciągle jak to będzie z moim urlopkiem. Jak się uda to z największą przyjemnością :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      samotne Teraz

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • Poet Ka
      To było...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • Alicja_Wysocka
      Zyzuś tłuścioch (tercyna)

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • .KOBIETA.
      Tam na drugą stronę

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Arsis
      To było...

      Przez Arsis · Opublikowano

      Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...