Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nie zaszeleścił głos w mojej piersi
szept stamtąd uciszył noc
Bóg był blisko, we mnie nie
zabiło serce proroka

zaistniał tylko tajemny związek
między cichością a głosem ptaszyny

topiłam wosk wschodzącego słońca
spływając trwogą skamieniałą
że to już - ot tak i po wszystkim

tak chciał Bóg?

Opublikowano

Oj nie Stasiu - ja wiem i mam takie spojrzenie; co powstało
właśnie teraz daruj sobie - bo to autentyk. Wiesz komentujący moą mieć
inne skojarzenia a tylko Ty wiesz co dzisiaj czujesz. Pzdrawiam serdecznie.:))
Nie musisz tak zrobić, bo to tylko moje przemyślenia. EK

Opublikowano

nie zaszeleścił głos w mojej piersi
szept z stamtąd wyciszył noc > wywal bo za dużo i za twardo i uciszył może
Bóg był blisko, we mnie nie
zabiło serce proroka

zaistniał tylko tajemny związek między cichością a głosem ptaszyny
topiłam wosk wschodzącego słońca
spływając trwogą skamieniałą
że to już - ot tak i po wszystkim

tak chciał Bóg?
reasumując


nie zaszeleścił głos w mojej piersi
szept stamtąd uciszył noc
Bóg był blisko, we mnie nie
zabiło serce proroka

zaistniał tylko tajemny związek
między letargiem a głosem ptaszyny

topiłam wosk wschodzącego słońca
spływając trwogą skamieniałą
że to już - ot tak i po wszystkim

tak chciał Bóg?



////////////////////////\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\//////\\\\\\\\\\\
ogólnie Twoje słowa Twoje przemyślenia
ale puenta jakoś mniej
nie mniej wiersz podoba się


bywaj

Opublikowano

Ewuniu, dzięki i masz rację, ale... wiesz każdy szuka czegoś wiecej niż ma, buziołki
Tomku, co nieco uszczknęłam -ściskam pięc palców!
Bartoszu, jakże mi miło,, nie ma jak przyjaciele zza ekranu! ja też tęskniłam...
Bardzo serdecznie cmok w czółko!

Opublikowano

Fagot, miło mi cię gościć, pozwalam, jeśli taka twoja wola.- serdeczności
Alicjo, dzięki za kwiatek!
le malko,ja też sie cieszę że z wami, mimo bolu, buziak!
dzie wuszko, pomyślę nad dzierganiem , ale serce prorpka zostawię, bo tu chodzi o to że nie wyczułam że to już zbliża się koniec, cmok!

Opublikowano

a może tak?
**
nie zaszeleścił głos w mojej piersi
szept stamtąd uciszył noc
Bóg był blisko, we mnie nie
zabiło serce proroka
zaistniał tylko tajemny związek
między ciszą a ptakiem

topiłam wosk wschodzącego słońca
kamieniejąc trwogą
że to już po wszystkim
Jego wola

tak chciał?

Sosenko! dzięki!
pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...