tam gdzie tkwi sęk

[Stanisław Kamykowski]

z niedomykającej się szafy
wystają jedynie nagie
ramiona anorektycznych wieszaków

milczący świadek naszej historii
zapisując obraz minionego dnia
poczuł siekierę
miedzy zawiasami

[zak stanisława]

siekierą na sęka?- he he
ale poważnie, podobają mi się anorektyczne wieszaki
ale nie wiem kto jest tym milczącym świadkiem waszej historii
pozdrawiam ES

[Bartosz Wojciechowski]

Pani Stanisławo, milczącym świadkiem jest zdaje się właśnie ta szafa
- czyż nie, Stanisławie? (fajna zbierzność imion;)
Ja natomiast mam problem z "zapisując obraz minionego dnia" - jak zapisuje?
I dlaczego zapisując poczuła siekierę? Ale wiersz poza tym zaintrygował mnie
solidnie, nasunęły się również skojarzenia z przesiedleńcami, wywózkami
i wojną. Ciekaw jestem, czy w dobrym kierunku myśl mi uciekła?
Pzdr!

[zak stanisława]

no wiem że szafa,a może ktoś w szafie(?) zapisuje obraz minionego dnia, a zdradzony mąż na niego z siekierą!- he he
stara szafa idzie na spalenie biedna, tyle przeżyła państwem i kończą z nią bo kupili nową,

[Bartosz Wojciechowski]

Ta opcja z gachem wielce interesująca i ma tu nawet sens:)
Wówczas szafa była by rąbana na znak rozwodu:)

[Alicja_Wysocka]

A mnie się zdaje, że z tej szafy wyprowadziły się sukienki.
Poszły za właścicielką. Smutne są takie anorektyczne wieszaki...

[Bartosz Wojciechowski]

Ilu czytelników, tyle interpretacji - to chyba najlepiej świadczy o wierszu:)

[Alicja_Wysocka]

Może nam autor coś podpowie? :)

[M._Krzywak]

Pan stanisław nigdy nie serwuje banału - wiwat !
Muszę dac tylko, że dobre, nie zdąże go teraz opisac - ale mam nadzieje, ze wystarczy to krotkie: tak.
Pozdrawiam.

[Archie_J]

A ja to widzę tak (trochę może bezuczuciwo zbyt, ale taki dziś nastrój mam):

wciąż rozpamiętywana przeszłość nie jest ukazywana w pełni, stad niedomknięta szafa, a nagie anorektyczne wieszaki to tylko wątłe fragmenty wspomnień i przeżyć, strasznych przezyć wojennych, obdarte ze szczegółów, ukazują zimne statystki (tylu umarło, tylu rannych).
A ów świadek, naoczny swiadek owych wydarzeń, zostaje tłumiony przez wygenerowana wersję, siekierką miedzy oczy i po sprawie.

pozdr.
Ariel

[Stanisław Kamykowski]

właściwie czy to ważne co chciał przekazać autor? (jeśli ktoś ma wątpliwości, to w moim przypadku-nie, bo osoba do, dla i o której pisuję, prawie wszystko-prawdopodobnie nigdy nie przeczyta żadnego z nich, ani nawet się nie dowie, że robię to co robię) liczy się to co z wypowiedzi pl odczytał odbiorca, więc:

Stasiu-wiesz, ja tych wieszaków raczej się boję... ale Twoja wymiana zdań z Bartkiem sprowadziła uśmiech na moje ostatnio dość smutne oblicze

Bartek-(patrz do Stasi) i "świadczy o wierszu"-za to też dziękuję

Alicjo-"Smutne są takie anorektyczne wieszaki... "a za to zdanie jestem najbardziej wdzięczny

gDzie wUszko-z tytułem można też inaczej, miło że wpadłaś

Michale-"Pan stanisław nigdy nie serwuje banału - wiwat !"-chyba przeoczyłeś mój poprzedni... mniemam, że Twoja interpretacja jest równie prawdziwa, bo właściwie każda jest taka

Ariel- i właśnie Ty też masz rację (chociaż troszkę za ostro)

[Beenie M]

Ja optuję za wersją Alicji - sukienki odeszły razem z właścicielką ... a peel ze złości przyciął sobie rękę zamykając opustoszałą szafę ...buuu
Fajne są wiersze wielowersjowe
pozdrawiam serdecznie