Kocham Cię, człowieku

[Alicja Najdowska]

Patrząc we mnie pustymi oczami
dając mi nadzieje, że jesteś inny
sprawiasz mi radości
ciąg dalszy

lecz wtedy słyszę Twój szept,
pełen jadu, kaleczący serca głos,
łzy znów stają mi przed oczami
i znów nienawidzę Cię!

Nienawidzę Cię za to,
że wciąż dajesz nadzieję
a potem brutalnie ją odbierasz!

Lecz znów mą duszę przepełnia nadzieja,
bo napotkałam wzrok Twój na swym ciele...

I tak, krążąc w błędnym kole
wciąż patrzę w Twe oczy
znów chcę być z Tobą!!

trwa to już wiele lat
wiele bolesnych chwil

na mojego pamiętnika kartkach
widnieje Twoje imię, nazwisko,
bluźnierstwa i nienawiść do Ciebie!

Czy to miłość?? Tak!
Twe słowa ranią i uszczęśliwiają
duszę moją, spragnioną Ciebie

Jestem wredna, głupia
ale to zazdrości siła!
miłości grzech.

Znów dałeś mi nadzieję
A ja?

Ja będę czekać,
aż mi ja zabierzesz...

[Daria Śpiewak]

Znów dałeś mi nadzieję
A ja?

Ja będę czekać,
aż mi ja zabierzesz...

to jest ok
reszta wiersza jak dla mnie niezbyt trafnie ujęta, powtarzasz sie z nienawiscią, nadzieją, Ciebie też za często no i te okropne wykrzykniki. Co za dużo to niezdrowo. Temat trudny - owszem - ale jak coś nie wychodzi to temat można znaleźć inny.
pozdrawiam

[jacek_sojan]

"napotkałam wzrok Twój na swym ciele" - taki tekst wywołuje prawdziwe dreszcze, ale nie wśród artystów pióra, tylko wśród cztelników/czytelniczek Harlekinów; wiersz zobrazowuje typowy układ sado-masochistyczny; gdybyż ten problem wyrażony był i językowo i koncepcyjnie interesująco - sam temat nie miałby tu żadnego znaczenia, niestety - poziom tej wypowiedzi, charakteryzujący się tylko i wyłącznie podkreślaniem wahadowej emocji peela między nadzieją a rozpaczą, męcząc i nudząc potwierdza brak zamysłu kompozycyjnego i stereotypowość użytego słownictwa;
w przyszłości może krócej, ale niech będzie bardziej interesująco; J.S