parada

[Tomasz H]

w kraju gdzie podnoszono kromkę chleba
całując ją jak relikwię najświętszą
z ziemi której maki kolor krwi braci mają
a często nie znamy ich imienia
na niebie co najświętsze ma gwiazdy
na wyłączność i chwałę nam świecące
a kobiety krzyżem na czole żegnają mężów
brzemion siewców zagubionych w tym świecie

urodziłem się i…
…już nie chce mi się tu żyć

chleba nie szanują
maki aresztowali
gwiazdy pożółkły
kobiety założyły spodnie

wszystko się pomieszało
a ja…
… nie dorosłem
to mój problem
jeden więcej czy mniej
zagubiony człowiek
cóż za różnica
tłum będzie tak samo wielki
na paradzie życia pod hasłem



10.06.2006

[Nata_Kruk]

Tomaszu, ależ Cię przygniotło to życie..!... skąd tyle pesymizmu..?.. smutno mi się jakoś zrobiło...
Temat jak na wiersz, bardzo dobry, przecież o wysztkim można pisać... Ty w ten oto sposób opisałes swoją Paradę... ogólenie podoba mi się, ale jednak przybija "gwożdziem do deski"... zwłaszcza to.. donikąd.. (piszemy razem)... co jest, mimo wszystko, trafną puentą całości.
Pozdrawiam..:)

[a._mrozinski]

Bardzo mocny wiersz. Co prawda na początku miałem mieszane uczucia (skojarzenia z Norwidem), lecz późniejsze wersy wszystko rozwiały. Może nie idealne technicznie, ale treściowo jestem za...

a.

[Tomasz H]

dziękuję

[Jaro Sław]

No, z tłumami to tak bywa......

:o)