Przestrzeń słów

[Magda Rosa]

…osobie, która po części buduje mój świat poezji

w czterech ścianach
wiersza wolno wywrócić się
na lewą stronę nie rozrywając
tańczyć boso po obłokach
zwykle się buja szeptać
wzrokiem nie mając oczu

wtedy widzisz moje myśli
od środka są uśmiechy
bez słów trzymają się za ręce
jak my odbici w lustrze
rzeczywistości nie uciekamy
przed nią wymieniając się sercami

nie skrzywdzę twoich marzeń
na skrzydle motyla
mojej młodości każde jest
barwną kropką nie zetrze ich czas

w kolebce miłości rodzi się
nowy świat gdy dojrzeje
poślubimy go z rzeczywistością

[macte poema]

Pod wrażeniem. Ze względu na przerzutnie czytałem drugi razy i jeszcze bardziej sie podobało. Mam wrażenie, że utwór ten kiełkuje w głowie czytającego. Można do niego wracać, choćby tylko do rymów, ostatnich wyrazów jak np.: "jest - czas - rodzi się - dojrzeje - rzeczywistością". Można czytac w każdą stronę - to swego rodzaju bezczas, odtrutka dla tych, co myślą, że już sie skończyło. Z przyjemnością poddałem się migotliwym urokom poezji. Pozdrawiam

[Luthien_Alcarin]

pierwsza strofa bardzo mi się podoba, niestety w kolejnych robi się mniej ciekawie- jakoś tak słodko, no i przeżutnie zaczynają potem (przynamnije mnie) troszkę drażnić wolałabym wierszw innej oprawie graficznej- owszem przeżutnie są ok, ale tu jest ich za dużo-w takim stadku nie podkreslaja tego co powinny ...

POzdrawiam
Agata

[Sunny]

Nie wyobrażam sobie aby do nieba wchodzić w butach, dlatego w większości moich wierszy gdy piszę o anielskich uniesieniach lub o samym niebie niebie również widzę zadbane i otulone nagością i innymi wonnościami stopy - ludzie ciało zawsze mnie fascynuje ponieważ każdy jest z nas inny nie tylko psychicznie ale także fizycznie.
Najbardziej podobała mi się ostatnia strofa.

Pozdro. Sunny

[Gość]

Piękny wiersz, wymaga dodatkowej dozy skupienia ze względu na wspomniane już przerzutnie, ale one mi w tym przypadku nie przeszkadzają. Widać, że autorka jest bardzo wrażliwą osobą, a takich ludzi- niestety- rzadko się spotyka.

[Magda Rosa]

Oj, oj miło, ale nie słodzić tak, bo jeszcze wpadnę w samozachwyt;-) A poważnie wielkie dzięki, bo zawsze z niecierpliwością czekam na komentarze i bardzo się z każdego cieszę.
A co do przerzutni, wiem, że w tym przypadku niektóre mogą drażnić, ale zostawiłam tak, ponieważ według mnie pozostawiają szersze pole do interpretacji.
Dzięki i zapraszam częściej! Co nie znaczy, że nie czekam na kolejne komentarze;-)

Pozdrawiam cieplutko
MR

[Gość]

A ja swoje(!) dodam;):

w czterech ścianach
wiersza wolno wywrócić się
na lewą stronę nie rozrywając
tańczyć boso po obłokach
zwykle się buja szeptać
wzrokiem nie mając oczu
część jak dla mnie najlepsza, chociaż boso po obłokach mnie nie przekonuje;)

wtedy widzisz moje myśli --> nie kupuję:/
od środka są uśmiechy
bez słów trzymają się za ręce-->uśmiechy trzymają sie za ręce? wiem metafora, niby wymyslna a trochę łatwo brzmi
jak my odbici w lustrze
rzeczywistości nie uciekamy
przed nią wymieniając się sercami-> jakby tak chirurgicznie;) no dobra, troszku tak
naiwnie

nie skrzywdzę twoich marzeń-> oj, jak to łatwo brzmi
na skrzydle motyla mojej młodości każde jest-> za duzo tego: kogo czego?
barwną kropką nie zetrze ich czas

w kolebce miłości rodzi się
nowy świat gdy dojrzeje
poślubimy go z rzeczywistością kojarzy się jak zaślubiny z morzem;)

no ale treść jak najbardziej...idealistyczna;)
Pozdrawiam (moze nie ciepło, chlodno nie wypada)

[Nata_Kruk]

Bardziej bym to ujęła jako.. przestrzeń myśli... bo sporo ich tutaj. Osoba, która po części buduje Twój świat poezji powinna czuć się wybrańcem, bo milutko to opisałaś.
Bardzo podoba mi się druga i trzecia część, ale i reszta niezła..:).. Dobranoc Magda.